Στιγμές κατάνυξης στο Ξηροχώρι του Δήμου Χαλκηδόνος και στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.
Το Ξηροχώρι υποδέχθηκε το ιερό λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού (από 20/5 μέχρι 25/5/2025) όπου πλήθος πιστών είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν το λείψανο του Αγίου.
Γράφει ο Χρήστος Νάσκας
Την πρώτη μέρα, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πολυάνης και Κιλκισίου κ.κ. Βαρθολομαίου τελέσθηκε πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός ενώ έγινε η περιφορά του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Λουκά του Ιατρού καθώς επίσης και της εικόνας των πολιούχων Κωνσταντίνου και Ελένης.
21/5 μέχρι 25/5/2025 το πρόγραμμα ήταν ως εξής: Όρθρος-Θεία Λειτουργία, Παράκληση στον Άγιο Λουκά τον Ιατρό, Παράκληση στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, Ιερό ευχέλαιο και τέλος, Εσπερινός, χαιρετισμοί και απόδειπνο.
Εκτός του πολιτιστικού συλλόγου Ξηροχωρίου, συμμετείχαν οι πολιτιστικοί σύλλογοι Νέας Μεσημβρίας και Νέας Φιλαδέλφειας «Εστία Φιλαδελφέων», αλλά και η μπάντα του Δήμου Χαλκηδόνος.
Αξίζει να σημειωθεί πως το Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού μεταφέρθηκε από τη Συμφερούπολη της Κριμαίας.
Ποιος ήταν ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός
Όπως αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο ιστότοπος pemptousia.gr: «Γεννήθηκε το 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Γιασενέσκι. Έλαβε το πτυχίο του το 1903 ως οφθαλμίατρος.
Στα 1904 ξέσπασε ο Ρωσο – Ιαπωνικός πόλεμος, όπου ο Βαλεντίν βρέθηκε στο μέτωπο ως επιτυχημένος στρατιωτικός χειρούργος ιατρός. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε ως ιατρός σε διάφορες περιοχές.
Οι επιτυχίες του τον έκαμαν διάσημο. Μελέτησε και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους αναισθησίας, ενώ στον τομέα της οφθαλμολογίας ήταν πρωτοπόρος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.
Το 1917 εκλέχτηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Ο Βαλεντίν ήδη είχε ανακαλύψει την ορθόδοξη πνευματικότητα και είχε γίνει πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός. Μετά την υπεράσπιση με σθένος του αρχιεπισκόπου Τασκένδης Ιννοκεντίου, εκείνος του πρότεινε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Δέχτηκε και στις 21 – 1 -1921 έγινε η χειροτονία του. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Το 1923, μετά την απομάκρυνση του Ιννοκεντίου εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Τασκένδης, αφού εκάρη πρώτα μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς.
«Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων»
Ταξίδεψε κρυφά στο Πεντζικέντ για να λάβει τη χειροτονία του ως επίσκοπος.
Αυτό θεωρήθηκε ως αντικαθεστωτική ενέργεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη φυλακή ολοκλήρωσε το πρωτοπόρο επιστημονικό του σύγγραμμα: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίου απαγόρευσαν την έκδοση επειδή ο συγγραφέας επέμενε να γραφεί στο εξώφυλλο η επισκοπική του ιδιότητα!
Κατόπιν αποφασίστηκε η μετακίνησή του στη Μόσχα, όπου έπαθε το πρώτο του καρδιακό επεισόδιο, και κατόπιν στη Σιβηρία στην πόλη Γενισέισκ και αργότερα 2000 χιλιόμετρα μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ.
Η υγεία του επιδεινώθηκε επικίνδυνα. Έμεινε δύο μήνες και κατόπιν επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ, λόγω απαίτησης των κατοίκων. Μετά οκτώ μήνες, αφέθηκε ελεύθερος.
Εκδίδονται τα συγγράμματά του χωρίς τη θέλησή του, και χωρίς την αρχιερατική του ιδιότητα. Αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού δωρεάν. Αυτό ενόχλησε το καθεστώς τον οποίο συνέλαβαν και πάλι και τον οδήγησαν στη Σιβηρία εξορία.
Τον Ιούνιο του 1941 εισβάλουν τα χιτλερικά στρατεύματα στη Ρωσία. Ο εξόριστος επίσκοπος ιατρός ζήτησε να πάει εθελοντής στο μέτωπο. Εκεί έδειξε πρωτοφανή ηρωισμό και αυτοθυσία, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες.
Το Κόμμα αναγνώρισε την προσφορά του και τον έκανε αρχίατρο και υπεύθυνο 150 στρατιωτικών νοσοκομείων. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 βραβεύτηκε με το βραβείο Στάλιν, για την προσφορά του στην πατρίδα και την επιστήμη.
Στα 70 του χρόνια έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα τιτάνιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Προσπάθησε με απίστευτες δυσκολίες να αναδιοργανώσει την τοπική εκκλησία.
Η όρασή του άρχισε να μειώνεται δραματικά. Το 1956 τυφλώθηκε οριστικά. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτούργησε για τελευταία φορά. Την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 11 Ιουνίου 1961, κοιμήθηκε ειρηνικά.
Στην εξόδιο ακολουθία του, παρ’ όλα τα εμπόδια, που έβαλε το καθεστώς, συμμετέσχε χιλιάδες λαού, ώστε η κηδεία του θύμιζε λαϊκή επανάσταση. Στη συνείδηση του λαού ήταν ήδη άγιος. Το Νοέμβριο του 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του και το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και θεωρείται θαυματουργός».
