«Δεν είναι αγάπη ο πόνος και η βία»…
Ένα δυνατό και βαθιά ανθρώπινο μήνυμα ειπωμένο στη θεατρική παράσταση «ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ», σε σκηνοθεσία της Μαίρης Ρωμανού Μπορδόχα και τη συμμετοχή των:
– Σύλλογος Γυναικών Βαθυλάκκου «ΕΛΠΙΣ»
– Το «Φανάρι» του Συλλόγου Γυναικών Δήμου Δέλτα
– Χορωδία «Αρμονιστές» του Συλλόγου Γυναικών Δήμου Δέλτα.
Αλλά και η φράση που μας είπε η Μαίρη Ρωμανού Μπορδόχα που σκηνοθέτησε την παράσταση:
«Δεν είσαι η σταγόνα στον ωκεανό, αλλά είσαι ολόκληρος ο ωκεανός σε μια σταγόνα».
Η παράσταση δόθηκε (28/2/2026) στο Πνευματικό Κέντρο Κουφαλίων «Κ. Χατζάκος» και ήταν ένα ανελέητο και ξεκάθαρο μήνυμα για αυτό που συμβαίνει δίπλα μας και μακριά μας.
Τη βία κατά των γυναικών, που δυστυχώς πολλές φορές καταλήγει και στη δολοφονία.
Η Μαίρη Ρωμανού Μπορδόχα σκηνοθέτησε και μαζί της όλοι οι συντελεστές των θεατρικών ομάδων και της χορωδίας καθήλωσαν το κοινό που παρακολούθησε την παράσταση.
Μας είπαν, μέσω του λόγου, των στίχων και της μουσικής τι δεν πρέπει να κάνουμε και γιατί, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα απέναντι στη βία.
Είναι από τις παραστάσεις που δεν χρειάζονται να κερδίσουν το χειροκρότημα του θεατή, αλλά τον νου και την καρδιά του.
Για να μη συζητάμε συνεχώς για γυναικτονίες και βία, για να κάνουμε το αυτονόητο. Να σεβόμαστε…
Το axioslife.gr μίλησε με τη Μαίρη Ρωμανού Μπορδόχα, που είχε τη σκηνοθεσία της παράστασης.
«Οι άνθρωποι δεν έχουμε ερεθίσματα για να κάνουμε το καλό. Δυστυχώς οι πληροφορίες για το κακό είναι παραδειγματικές και δεν μας δίνουν το έναυσμα και το κίνητρο για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι» είπε η Μαίρη Ρωμανού Μπορδόχα, μεταξύ άλλων, μιλώντας στο axioslife.gr.
Ναι, θα μπορούσαν αυτές οι λέξεις να γίνουν…οδηγός για όλους. Να αλλάξουμε, να κατανοούμε, να είμαστε ανεκτικοί…
«Προσπαθώ κι εγώ να βάλω το λιθαράκι μου για την αλλαγή αυτής της νοοτροπίας»
– Τι σημαίνει για εσάς η παράσταση ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ; Και τα πολλαπλά μηνύματα που θέλει να περάσει;
«Πολλά. Κυρίως το γεγονός ότι αφορά τις γυναίκες, όχι επειδή είμαι γυναίκα, δεν το προσωποποιώ.
Αλλά το γεγονός ότι αφορά ένα τόσο ευαίσθητο και τόσο ταχύτατα εξελισσόμενο γεγονός όπως είναι η γυναικοκτονία με κάνει να σκέφτομαι ότι, αρχικά, έχει παραγίνει το κακό.
Δευτερευόντως, οι άνθρωποι δεν έχουμε ερεθίσματα για να κάνουμε το καλό. Δυστυχώς οι πληροφορίες για το κακό είναι παραδειγματικές και δεν μας δίνουν το έναυσμα και το κίνητρο για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Οπότε προσπαθώ κι εγώ να βάλω το λιθαράκι μου για την αλλαγή αυτής της νοοτροπίας και αυτής της πραγματικότητας γιατί στην ανάπτυξη των ανθρώπων υπάρχει τελικά μια λάθος προσέγγιση.
Δηλαδή εστιάζουμε στο να μεγαλώσουμε παιδιά του να μην ξεφύγουν από τα πρότυπα, να μην ξεφύγουν από τα κατεστημένα.
Και τελικά καταφέρνουμε μόνο να κάνουμε παιδιά που είναι επιθετικά. Γιατί δεν βλέπουμε την αλήθεια.
Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα από ταμπού και ανασφάλειες δικές μας».
«Δεν είσαι η σταγόνα στον ωκεανό, αλλά είσαι ολόκληρος ο ωκεανός σε μια σταγόνα»
– Θα αλλάξουμε;
« Θα σας πω ένα μότο που το αγαπώ πάρα πολύ, μια καταπληκτική φράση που λέει: Δεν είσαι η σταγόνα στον ωκεανό, αλλά είσαι ολόκληρος ο ωκεανός σε μια σταγόνα.
Πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς έχει την ανυπέρβλητη δύναμη, το υπέρτατο αυτό καλό, να κάνει την τεράστια αλλαγή.
Γιατί από εμάς ξεκινάει πρώτα η αλλαγή, δηλαδή δεν θα ξεκινήσει σίγουρα από το σύνολο, αλλά ο καθένας από εμάς, ως μονάδα πρώτα και μετά όλοι μαζί ως ένα σύνολο».
– Αν περνούσε αυτό το μήνυμα που στάλθηκε και μέσα από την παράσταση και μέσα από τα σχολεία, θα βοηθούσε; Δεν κρύβω και την προσωπική μου απαισιοδοξία για όλο αυτό που βιώνουμε
«Το καταλαβαίνω. Η αλήθεια είναι ότι μόνο απαισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε όταν όλα αυτά τα κρούσματα αυξάνονται».
– Να μάθαιναν τα παιδιά από μικρή ηλικία τι είναι όλο αυτό που συμβαίνει
«Θα έπρεπε πρώτα να καταρρίψουμε τα ταμπού μας, πρωτίστως ως γονείς και δευτερευόντως ως εκπαιδευτικοί ή παιδαγωγοί.
Θα πρέπει να σπάσει αυτό το ταμπού που λέει: Αχ, κάνε ότι δεν καταλαβαίνεις.
Ή μήπως δεν είναι αυτό που νομίζεις; Ή μήπως είσαι λίγο υπερβολική;
Δεν μπορεί ένα παιδί που έρχεται στο σπίτι και λέει, ότι ο δάσκαλος με κοίταξε περίεργα, να το αγνοήσω.
Γιατί και εγώ κόρες μεγάλωσα, μεγάλωσαν αρκετά ευτυχώς.
Και εγώ μεγάλωσα παιδιά και είμαι από αυτές που κάποτε θεωρήθηκαν λίγο υστερικές, λίγο υπερβολικές αλλά ευτυχώς δεν τις έβλαψε κανείς.
Γιατί ήξεραν ότι πίσω υπήρχε μια δύναμη που καθοδηγεί τα πράγματα και σίγουρα καθοδηγούσα μόνο προς το καλό.
Δεν λέω να φτάσουμε στο άλλο άκρο, αλλά σίγουρα όλη η αλλαγή ξεκινάει πρώτα από το σπίτι και μετά από τον κάθε ένα παιδαγωγό, που θα πρέπει μάλλον να αναθεωρήσει τον τίτλο του και τον λόγο για τον οποίο είναι παιδαγωγός.
Μόνο έτσι θα αλλάξει ο κόσμος, αν πραγματικά πιστέψουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε».
Ναζίμ Ασίν/«Σώπα, μη μιλάς»
Η Μαίρη Ρωμανού Μπορδόχα απήγγειλε στίχους από το «Σώπα, μη μιλάς» του Ναζίμ Ασίν.
Η δύναμη των λέξεων σε όλο της το μεγαλείο…
«Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη αλλά μουγκή
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το «Σώπα».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».
Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’ την να σωπάσει».
