Παρθένιο, Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου…
Από τις ιστορικότερες εκκλησίες που βρίσκονται στη γεωγραφική επικράτεια του Δήμου Χαλκηδόνος.
Υπάρχει μία δυσκολία όμως όταν θέλει κάποιος να αναζητήσει το παρελθόν και να βρει με χρονική ακρίβεια κάποια στοιχεία που αφορούν την προέλευση κάποιοι χώρου ή στην προκειμένη περίπτωση εκκλησίας.
Δεν βρίσκονται εύκολα…
Γνωρίζουμε ότι ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου στο Παρθένιο έχει μία επιγραφή που αναγράφει το έτος 1856, αλλά μέχρι εκεί. Το πριν είναι λίγο…δυσδιάκριτο χωρίς αυτό βέβαια να μειώνει ούτε στο ελάχιστο την ιστορική του κληρονομιά.
Το axioslife.gr επισκέφτηκε την εκκλησία και συνομίλησε με τον πάτερ Αργύρη Γατίδη που λειτουργεί στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου.
Συζητήσαμε μαζί του για την ιστορία της εκκλησίας, αλλά και τις πανέμορφες εικόνες που φιλοξενεί, έργα Κουλακιωτών ζωγράφων. Κουλακιά είναι η σημερινή Χαλάστρα και ήταν φημισμένη για τους ζωγράφους της που ομόρφυναν, μεταξύ άλλων, πάρα πολλές εκκλησίες με τα έργα τους.
Το axioslife.gr μίλησε όμως και με τον πάτερ Αργύρη Γατίδη και για το τι σημαίνει για τον ίδιο να λειτουργεί σε έναν Ιερό Ναό που έχει τόση ιστορία πίσω του.
Ξεκινήσαμε τη συζήτηση με τα όποια στοιχεία υπάρχουν για τον Άγιο Γεώργιο Παρθενίου και όπως μας είπε:
«Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα, πέρα από ότι ο ιδρυτής, αυτός που φαίνεται ότι ξεκίνησε να πληρώσει και έκανε όλο αυτό, είναι ο Χαριζάνης, η οικογένεια των Χαριζανέων.
Φαίνονται σαν κτήτορες του ναού στην επιγραφή που υπάρχει. Αυτοί έφτιαξαν τον ναό.
Ο ναός κάποια στιγμή, γύρω στη δεκαετία του 1960-70΄, έχει υποστεί όλες αυτές τις παρεμβάσεις, τα παραθύρια, τις θύρες που μεγαλώσανε και ανοίξανε. Όλα αυτά δεν ήταν έτσι.
Τα παράθυρα ήταν μικρά και τετράγωνα υψηλά, και οι πόρτες ήταν πολύ μικρότερες. Μετά διανοίχθηκαν όλα αυτά, και φαίνονται έξω από τα αρχιτεκτονικά μέλη που έχουν συμπληρωθεί.
Άρχισε να χτίζεται σιγά-σιγά και ο νάρθηκας, ο οποίος δεν υπήρχε.
Η στέγη επιδιορθώθηκε πρόσφατα το 2018-19, κάναμε ξανά μια συντήρηση, γιατί είχε πολλές φθορές και καθιζήσεις.
Και εκεί βρήκαμε ότι ήταν τα αρχικά ξύλα.
Δηλαδή, όπως υπήρχαν τα αρχικά ξύλα το 1856, όπως χτίστηκε, εκεί αυτά τα ξύλα υπήρχαν. Ήταν ακόμη πάνω και ήταν ακόμη ανθεκτικά».
ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ (1851)
«Συσσωρεύει μια αίσθηση, την οποία δεν μπορούν να την αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι»
– Τι σημαίνει για έναν ιερωμένο να λειτουργεί σε ναούς που έχουν μια ιστορία αιώνων;
«Η συνεχής λειτουργία ενός ναού επί 200 χρόνια συσσωρεύει μια άλλη ενέργεια.
Συσσωρεύει μια αίσθηση, την οποία δεν μπορούν να την αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι.
Αλλά είναι τελείως διαφορετικό.
Είναι σαν να συνεχίζεις, σαν να είσαι ο πρώτος άνθρωπος που λειτούργησες εδώ πέρα. Κάποια στιγμή, βρισκόμενος στην Αθήνα σε ένα πολύ μικρό εκκλησάκι, ένας φίλος μου ιερέας μου λέει:
Θα λειτουργήσεις;
Και λειτούργησα.
Στο εκκλησάκι είχε λειτουργήσει ο Άγιος Ραφαήλ και ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς.
Και όταν τελειώσαμε και μου το είπανε, γιατί δεν το ήξερα πιο πριν, σκέφτηκα:
Σοβαρά τώρα; Δηλαδή εδώ σε αυτήν την Αγία Τράπεζα που στέκομαι εγώ σήμερα, στάθηκαν δύο Άγιοι και λειτούργησαν στο ίδιο σημείο.
Και σκέφτομαι πολλές φορές, μέσα σε αυτά τα χρόνια που περάσανε, από τους ιερείς που υπήρξαν, κάποιοι μπορεί να είναι Άγιοι.
Και εγώ στέκομαι σε αυτό το ίδιο σημείο, στον Άγιο Γεώργιο του Παρθενίου.
Όταν αλλάζω τα άμφια της Αγίας Τράπεζας, αλλάζονται κάποια διαστήματα, και βλέπω τις πρώτες πέτρες που έχουν λαξευτεί και έχει γίνει η Αγία Τράπεζα, έχω ένα δέος.
Λέω, αυτό εδώ στέκεται 200 χρόνια. Πόσες φορές κάποιος ιερέας κατέβασε τον Χριστό, έκανε σώμα και αίμα.
Πόσοι άνθρωποι εδώ πέρα κατέθεσαν τους πόνους τους, τις ανησυχίες τους, τα δάκρυά τους.
Όπως και εγώ.
Στάθηκαν εδώ μπροστά σε αυτές τις ίδιες εικόνες που βλέπουμε εμείς σήμερα. Και έλεγαν το πρόβλημά τους στον Θεό.
Λέω, αυτό έχει κάτι ιδιαίτερο.
Και επειδή σαν διάκονος ξεκίνησα σε έναν καινούριο ναό, στον Άγιο Τρύφωνα, όταν είναι καινούριος, καταλαβαίνω τη διαφορά που έχει ένας νεόδμητος ναός και ένας ναός που στέκεται 200 χρόνια τώρα».
Η ιστορία των εικόνων και οι Κουλακιώτες ζωγράφοι
– Για τις εικόνες που υπάρχουν στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου τι μπορούμε να πούμε;
«Ξεφεύγουμε από τη Βυζαντινή κλασική αγιογραφία και πάμε έτσι σε πιο ζωγραφικά πράγματα πλέον.
Το 1800 είναι η εποχή που αγιογραφούνται, αλλά νομίζω ότι αυτό έχει μικρή διαφορά.
Δεν κάνει μεγάλη διαφορά στον άνθρωπο που προσεύχεται. Στον άνθρωπο που κοιτάει το πρόσωπο της Παναγίας αν είναι βυζαντινό, του Θεοφάνη, αν είναι ζωγραφικό ή από έναν Κουλακιώτη ζωγράφο».
– Οι περισσότερες εικόνες είναι από Κουλακιώτες ζωγράφους;
«Ναι, οι περισσότερες εικόνες είναι από Κουλακιώτες ζωγράφους.
Οι εικόνες του τέμπλου είναι γνήσιες, Κουλακιώτικες, όπως και οι περισσότερες πάνω στο Δωδεκάορτο είναι γνήσιες Κουλακιώτικες.
Υπάρχουν και απομιμήσεις Κουλακιωτών, γιατί όλες αν δεις έχουν την μπλε και κόκκινη γραμμή στο πλάι, που είναι το χαρακτηριστικό των Κουλακιωτών.
Και αν δεις και τις εικόνες που δεν γνήσιες μιμούνται αυτή την τεχνική, μιμούνται τον τρόπο που γράφουν τα ονόματα οι Κουλακιώτες μέσα στο στρόγγυλο ακριβώς.
Δηλαδή, προσπαθούν να μιμηθούν ακριβώς τη τεχνική των Κουλακιωτών.
Αλλά φαίνεται η διαφορά πολλές φορές, είναι εμφανής».
