Δυο αλήθειες για αρχή… Με τον Παναγιώτη Γκούτα, παραγωγό ρυζιού και γραμματέα του Αγροτικού Συνεταιρισμού Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης θα μπορούσαμε να συζητάμε με τις ώρες.
Η δεύτερη αλήθεια. Ο υπογράφων ξέφυγε στις λέξεις αλλά πιστεύουμε άξιζε τον κόπο. Είπαμε για πολλά θέματα με τον Παναγιώτη Γκούτα.
Δεκτικός σε κάθε ερώτηση, αναλυτικός στις απαντήσεις για να κατανοήσουμε και εμείς τα προβλήματα των αγροτών.
Την αύξηση των εφοδίων, τις πολιτικές που υπάρχουν, την έλλειψη εθνικής στρατηγικής, το πρόβλημα με το νερό, τον Αξιό.
Μιλήσαμε και για το τεράστιο θέμα που έχει έρθει στην επιφάνεια με τις απίστευτες προεκτάσεις του. Τον ΟΠΕΚΕΠΕ…
«Κάθε χρόνο υπάρχει μια εκούσια αύξηση του 7, του 8, του 10%»
-Ποια προβλήματα αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας αγρότης;
«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι πολύπλευρα και έχουν μεγάλο φάσμα. Ένα μεγάλο βασικό πρόβλημα είναι το κοστολόγιο. Έχουν ανεβεί πάρα πολύ τα κοστολόγια στα εφόδια, στα λιπάσματα, στα φάρμακα, στο πετρέλαιο, στα μηχανήματα και στα ανταλλακτικά.
Ειδικά στα εφόδια, λιπάσματα και φάρμακα, κάποιες χρονιές που υπήρχαν καλές τιμές για τον παραγωγό δημιούργησαν πολύ μεγάλη άνοδο στις τιμές των εφοδίων.
Όταν όμως μετά από 1-2 χρόνια έπεσαν οι τιμές των αγροτικών προϊόντων τα εφόδια συνεχίζουν να είναι ψηλά.
Και όχι μόνο συνεχίζουν αλλά κάθε χρόνο υπάρχει μια εκούσια αύξηση του 7, του 8, του 10%. Και επειδή πλέον τα πιο πολλά εφόδια είναι πλέον από μεγάλες εταιρίες, συνήθως πολυεθνικές, μας λένε συνέχεια ότι όλα δρομολογούνται από το εξωτερικό, η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και δεν μπορεί να επηρεάσει καταστάσεις. Συνήθως λοιπόν γίνονται κάθε χρόνο αυξήσεις.
Άρα λοιπόν ένα μεγάλο πρόβλημα που έχει σήμερα ένας Έλληνας αγρότης είναι το υψηλό κοστολόγιο.
Και αυτό το τεκμηριώνουμε με σύγκριση τα ίδια φυτοφάρμακα σε γειτονικές όπως είναι η Βουλγαρία, που είναι Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν μέχρι και 50% κάτω.
«Υπάρχει έλλειψη εθνικής στρατηγικής, ανεξέλεγκτες οι εισαγωγές»
Και αν πάμε και στη φίλη μας την Τουρκία, που χρησιμοποιεί τις ίδιες δραστικές ουσίες, αλλά με άλλα εμπορικά σκευάσματα η τιμή είναι στο 1/10 και κάνουμε την ίδια εργασία.
Άρα το κοστολόγιο δεν είναι πραγματικό στα εφόδια, το κοστολόγιο είναι λόγω το ότι είμαστε Ευρωπαϊκή χώρα και έχουμε υψηλό βιοτικό επίπεδο και μας κοστολογούν με υψηλότερες τιμές. Άρα, το νούμερο ένα πρόβλημα είναι το κόστος.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η γενική εικόνα που υπάρχει και στη διοίκηση και στο υπουργείο και στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Υπάρχει έλλειψη εθνικής στρατηγικής.
Αυτό προκαλεί και μια απαξίωση στον πρωτογενή τομέα, προκαλεί μια απαξίωση σε όποιον παράγει. Είτε είναι γεωργός, είτε είναι κτηνοτρόφος, είτε είναι αλιείς.
Ένα παράδειγμα λόγω της έλλειψης εθνικής στρατηγικής είναι οι ανεξέλεγκτες εισαγωγές από τρίτες χώρες. Αυτό προκαλεί δυο δεινά, ένα καταστρέφει την ποιότητα γιατί ανακατεύουν ελληνικά προϊόντα, όπως ελληνικό ρύζι με ρύζια εισαγόμενα και τα πουλάνε όλα για ελληνικά.
Ή γίνονται αθρόες εισαγωγές με αποτέλεσμα να μην πουλιούνται τα ελληνικά προϊόντα και να χάνεται η αξία τους. Να χάνεται η οικονομική τους δύναμη.
Αυτό είναι τα λεγόμενα «βαφτίσια» που γίνεται και στο κρέας, στα ψάρια και στα λαχανικά. Στη θεωρία ότι είμαστε ελεύθερη αγορά και όλα είναι ελεύθερα να διακινούνται, δυστυχώς στον βωμό του ελεύθερου εμπορίου καταστρέφονται τομείς που παράγουν ποιοτικά προϊόντα, παράγουν ελληνικά προϊόντα και έχουν μια προστιθέμενη αξία.
Αλλά αυτό καταλήγει να το εμπορεύονται κάποιοι και να προσκομίζουν όλο το κέρδος λίγοι άνθρωποι, συνήθως αυτοί που κάνουν το μεγάλο εμπόριο».
«Πρέπει να βάλουμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να είμαστε μια οργανωμένη κοινωνία»
– Γιατί δεν υπάρχει εθνική στρατηγική; Και εγώ σαν καταναλωτής το ακούω χρόνια. Γιατί και η πίεση για τον Έλληνα αγρότη είναι ακόμη μεγαλύτερη σήμερα, π.χ. ο καταναλωτής μπορεί να θυσιάσει την ποιότητα για την τιμή
«Για κάποιον λόγο μέσα στο μυαλό κάποιων ανθρώπων τα πράγματα τα μετράνε διαφορετικά. Δηλαδή η προτεραιότητα δεν είναι η αυτάρκεια της Ελλάδας σε βασικά τρόφιμα.
Προτεραιότητα δεν είναι να έχουμε εξαγωγές, να έχουμε δυνατή οικονομία από το συνάλλαγμα, προτεραιότητα είναι να έρχονται εισαγόμενα προϊόντα που είναι πολύ φθηνότερα.
Αυτή τη στιγμή ένας που καλλιεργεί ρύζι στη Μιανμάρ ή στο Βιετνάμ πληρώνετε με 1,5-2 δολάρια την ημέρα. Ποιος μπορεί να τον συναγωνιστεί σε κοστολόγιο; Εμείς τρώμε ρύζι το οποίο είναι ανακατεμένο με ρύζι Μιανμάρ.
Αυτό μας δημιουργεί , αλλά η εθνική στρατηγική είναι γενικότερη ιδέα της οργάνωσης του κράτους. Πρέπει να βάλουμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να είμαστε μια οργανωμένη κοινωνία.
Να είμαστε ένα κράτος που να έχει αρχή και τέλος, Αυτό που βασίζεται; Ότι πρέπει πρώτα να με αφήσεις να καλλιεργήσω, να παράγω και μετά να με φορολογήσεις. Εδώ λειτουργούμε το ανάποδο.
Με το που έρθει μαι καλή χρονιά και υπάρχουν κέρδη αμέσως ανεβαίνει η φορολογία. Δεν περιμένουμε να υπάρξει ανάπτυξη, εμείς προτού παραχθεί το προϊόν θέλουμε να το φορολογήσουμε.
Αυτή η αντίληψη δεν βοηθάει στον σκοπό, κάποιοι νομίζουν μέσα στα υπουργεία, μέσα στην Αθήνα ότι με ένα τηλέφωνο έρχεται μια καραβιά στάρι ή μια καραβιά ρύζι και ο κόσμος θα φάει φθηνό προϊόν και εσύ θα έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.
Έχουμε χάσει την εικόνα ότι αυτό που παράγει ο τόπος σου έχει μεγαλύτερη αξία. Ειδικά οι άνθρωποι που έχουν το σύγχρονο μάρκετινγ και διοικούν τα υπουργεία μπαίνουν στη λογική γιατί να καλλιεργούμε στην Ελλάδα που είναι ακριβά.
Να πάρουμε μια καραβιά καλαμπόκι από την Αργεντινή ή τη Βραζιλία και θα βολευτούμε όλοι. Δυστυχώς αυτό σημαίνει πως μαι ζωή είσαι εξαρτώμενος, ενώ μπορείς να παράγεις δικά σου προϊόντα. Ποιοτικά και να τα εξάγεις. Όταν κάνεις εξαγωγή δουλεύουν πάρα πολλά συγγενή επαγγέλματα».
Η πραγματικότητα της Ελλάδας και το παράδειγμα της Δανίας με την Τράπεζα γης
– Ο καταναλωτής όμως βλέπει τις τιμές που συνεχώς ανεβαίνουν. Και από την άλλη αναρωτιέται, γιατί να πάρω π.χ. λεμόνια από άλλη χώρα, η Ελλάδα δεν παράγει;
«Και λεμόνια έχουμε και φρούτα. Έχουμε πολύ δυνατά προϊόντα. Η διαφορά είναι ότι είμαστε έχουμε μικρούς γεωργικούς κλήρους, άρα έχουμε μικρά αγροτεμάχια. Αυτά από μόνα τους προκαλούν αύξηση του κόστους γιατί δεν έγινε ποτέ το κτηματολόγιο. Έπρεπε το κτηματολόγιο να γίνει πριν από 40 χρόνια.
Όλες οι μεγάλες τράπεζες έχουν κάνει τράπεζες γης, στη Δανία ότι χωράφι νοικιάζεται ή πουλιέται το χειρίζεται η τράπεζα γης. Και όταν ένας νέος τελειώσει το Πράσινο Λύκειο του παραχωρούν μια έκταση ή μαι φάρμα για 20 χρόνια. Αυτός ξεκινάει με ένα πλεονέκτημα, το χαμηλό κόστος.
Εδώ πέρα η έννοια της γης είναι διαφορετική, όταν ένας αγρότης αγοράζει ένα χωράφι δεν καλύπτει ούτε τα έξοδά του.
Όταν ένα χωράφι στην περιοχή μας το αγοράζει 5-6 χιλιάδες και η αντικειμενική του αξία έχει 1,5 χιλιάρικο κάποιος φανερώνει την περιουσία του. Αυτή τη στιγμή οι αγρότες αδυνατούν να αγοράσουν γη λόγω ότι ανταγωνίζονται ανθρώπους που έχουν πολύ δυνατά επαγγέλματα και λόγω του ότι το εισόδημά τους συρρικνώνεται.
Άρα ένα κοστολόγιο που είναι πολύ βασικό στην Ελλάδα, η αγορά γης, ανεβαίνει συνέχεια.
Δεν μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί αν δεν τελειώσει το κτηματολόγιο και δεν λειτουργήσει σωστά μια τράπεζα γης για αυτούς που δουλεύουν πραγματικά τη γη».
Ο τρόπος ζωής και οι συνέπειες των φυσικών καταστροφών
-Υπάρχει όμως και ο κόσμος που πιστεύει πως ο αγρότης βγάζει χρήματα. Και πολλές φορές το συνδυάζει και με τον τρόπο ζωής του
«Υπάρχει ένα δίκιο σε αυτό που λέει ο κόσμος γιατί και το επίπεδο των αγροτών δεν είναι αυτό που προσδοκάμε. Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαλάνε την εικόνα και δεν τιμούν και τον εαυτό τους.
Γιατί υπάρχουν χρονιές που μπορεί να υπάρξει σε μαι γειτονική έλλειψη ενός προϊόντος όπως τα τελευταία χρόνια με το ακτινίδιο. Επειδή καταστράφηκε η παραγωγή στην Ιταλία έχουν εκτοξευτεί οι τιμές στην Ελλάδα. Αυτό δημιουργεί μια πολύ καλή τιμή που αυτή η τιμή φέρνει πολύ μεγάλα εισοδήματα.
Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι συνάδελφοι αγρότες δεν έχουν τη γνώση και την ανάλογη εμπειρία να διαχειριστούν αυτά τα λεφτά.
Και αντί αυτά τα χρήματα να τα σπρώξουν προς τις υποδομές, αποθήκες, σκευαστήρια ή να επενδύσουν στη γη ο εύκολος τρόπος είναι να επενδύσουν σε καταναλωτικά αγαθά.
Και αυτό φαίνεται στις μικρές κοινωνίες και αμέσως γίνεσαι δακτυλοδεικτούμενος».
– Πόσο έχουν επηρεάσει οι φυσικές καταστροφές τα τελευταία χρόνια την Ελληνική γεωργία;
«Κάθε καταστροφή που γίνεται επηρεάζει πάρα πολύ. Π.χ. εγώ είχα ένα αμπέλι εδώ στον Άγιο Αθανάσιο, που δυο συνεχόμενες χρονιές το χτύπησε το χαλάζι και την τρίτη χρονιά από περονόσπορο μηδένισε την παραγωγή.
Και τα τελευταία τρία χρόνια έχω ξοδέψει χρήματα για εργατικά και εφόδια και δεν έχω πάρει τίποτα. Αυτό με ανάγκασε την τέταρτη χρονιά να θέλω να το ξηλώσω, να απαλλαγώ, γιατί έχω μόνο έξοδα.
Αυτό γίνεται και στις μεγάλες περιοχές όπως στη Θεσσαλία που έγιναν μεγάλες καταστροφές. Οι άνθρωποι εκεί κοιμήθηκαν νοικοκύρηδες και το πρωί ξύπνησαν ρημαγμένοι, να χρωστάνε όλον τον κόσμο με κατεστραμμένη την περιουσία τους.
Και δεν εύκολο στη γεωργία να ξαναφτιάξεις μια κατάσταση, δεν φτιάχνεται σε μια ημέρα. Και τα τελευταία χρόνια, τα εισοδήματα στη γεωργία είναι οριακά.
Στη γεωργία μετράς τα εισοδήματα σε βάθος τετραετίας ή πενταετίας, για να βγάλεις σωστό συμπέρασμα.
Γιατί θα έχεις 1-2 καλές χρονιές και 1-2 κακές χρονιές και η γεωργία από τη φύση της θέλει επενδύσεις, σε τεχνολογία, μηχανήματα, εργατικά χέρια. Κάθε ζημιά που γίνεται είναι πολυδάπανη, δεν είναι εύκολο να το αναπληρώσεις σε έναν χρόνο».
Η Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα παραδείγματα Ισπανίας και Πορτογαλίας
-Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέσα στο πέρασμα των χρόνων έχει βοηθήσει τον Έλληνα αγρότη;
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση σαν ιδέα και σαν εφαρμογή είναι ένα πολύ σωστό εργαλείο. Υπάρχουν παραδείγματα χωρών που μπήκαν μετά από εμάς, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία. Ειδικά η Πορτογαλία, που είναι το ίδιο μέγεθος με εμάς ήταν κατεστραμμένη, ήταν δέκα φορές πιο κάτω από εμάς.
Και οι δυο χώρες όμως εκμεταλλεύτηκαν όλα τα αγαθά που τους έδωσε η Ευρωπαϊκή Ένωση και σήμερα εξαιτίας αυτού είναι δέκα φορές πιο πάνω από εμάς. Η Ισπανία έχει μόνιμο υπουργείο Ευρωπαϊκής Ένωσης, που υπάρχει μόνιμη γραμμή με τα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βοήθησε και βοηθάει και έχει πάρα πολλά προγράμματα που αν αξιοποιηθούν κατάλληλα βοηθάνε και βοήθησαν πάρα πολλούς ανθρώπους,
Απλώς σε εμάς όπου υπάρχουν χρήματα όλα μεταφράζονται, επειδή θεωρούμε ότι είμαστε πιο ξύπνιοι από τους Ευρωπαίους, στο: «Έλα μωρέ, αυτοί είναι κουτοί εκεί πέρα, εμείς θα κάνουμε πέντε πλαστά χαρτιά, θα πάρουμε τα προγράμματα και θα πάρουμε τα λεφτά.,
Αυτή η νοοτροπία συντηρήθηκε και από μερίδα πολιτικών που έλεγαν στο χωριό, πάτε τον συνεταιρισμό, στην τράπεζα μοιράζουν το δώρο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγιναν για να μπορεί ο παραγωγός να δίνει σε χαμηλή τιμή το προϊόν του, να έχει αντιστάθμισμα για τη χαμηλή τιμή ώστε ο καταναλωτής να τρώει Ευρωπαϊκά προϊόντα με χαμηλή τιμή.
Αυτό όμως διαστρεβλώθηκε στην πορεία από κυβερνητικούς και κομματικούς μηχανισμούς και όλοι θεωρούσαν ότι θα πας να πάρεις το δώρο. Όλοι θεωρούσαν πως η χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι για να ξοδεύεται, είναι καταναλωτική.
Ενώ όλοι το ξέραμε από την αρχή πως η χρηματοδότηση είναι για επενδύσεις, για ομάδες παραγωγών, για να φτιαχτούν συνεταιρισμοί, να γίνουν μεγάλες αποθήκες, μεγάλα συσκευαστήρια, να γίνονται εξαγωγές και τυποποιήσεις προϊόντων.
Ώστε κάποια στιγμή, όπως γίνεται τώρα με τη μείωση των κονδυλίων, να έχεις αποκτήσει όλες τις γνώσεις και τις δυνάμεις για να παλέψεις μόνος σου».
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, τα «ψηφουλάκια» και το μοίρασμα χρημάτων
-Πως αισθάνεσαι με όλο αυτό που συμβαίνει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ;
«Επειδή έγινες μεγάλος αγώνας για να γίνει ένας δυνατός οργανισμός θυμάμαι το εξής: Το 2009 είχαμε κάτσει κοντά 45 μέρες στα διόδια των Μαλγάρων προκειμένου να γίνει η ψηφιοποίηση του ΟΠΕΚΕΠΕ και να μην μπορεί να γίνεται καμία παρασπονδία.
Και όπως έγινε από το 2009 μέχρι το 2012, λειτουργούσε άψογα. Κάποια στιγμή το 2012 ότι το αρχείο θα πάει σε ιδιώτη, δηλαδή η διοίκηση και οι υπάλληλοι ήταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ και το αρχείο με τα ονόματα και τις πληρωμές τα έδωσαν σε ιδιώτη.
Και μετά άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου και τελευταία μέρα, τελευταία ώρα περνούσαν μέσα στο σύστημα άνθρωποι που δεν τους ήξερε κανένας.
Άρα, από ένας οργανισμός που ήταν σοβαρός,φερέγγυος και είχε ένα σημαντικό ρόλο να μοιράζει σωστά τις ενισχύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάποιοι άνθρωποι δικοί μας, με πάρα πολύ μυαλό θεώρησαν ότι αυτό είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για να μαζεύεις ψηφουλάκια και αν ανεβάζεις και να κατεβάζεις κυβερνήσεις.
Και από ένα πολύ δυνατό χαρτί των αγροτών κατάντησε τώρα εν έτη 2025 να έχει γίνεις ένας μηχανισμός για επηρεάζουμε καταστάσεις και να μοιράζουμε ψήφους και χρήματα.
Για εμάς είναι πολύ λυπηρό, ακουγόταν πολλές καταστάσεις και πάρα πολλά πράγματα. Δηλαδή ποιος έδινε το δικαίωμα σε ανθρώπους να μπαίνουν και να βλέπουν τι χωράφια π.χ. δηλώνονται στον Άγιο Αθανάσιο. Εμείς, στο γραφείο του συνεταιρισμού, που έχουμε δική μας υπάλληλο και δηλώνουμε τα χωράφια, δεν μπορούμε να δούμε, λόγω των προσωπικών δεδομένων, ποια χωράφια είναι αδήλωτα στο χωριό.
Κάποιοι, όπως αποδείχθηκε, ειδικά οι φίλοι μας οι Κρητικοί, είχαν την πρόσβαση να βλέπουν μέχρι και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας ποια χωράφια είναι αδήλωτα.
Έμπαιναν και τα δήλωναν τελευταία στιγμή, με πλαστά χαρτιά και πλαστά ενοικιαστήρια στα Ε9 με αποτέλεσμα να αποκομίσουν χρήματα. Πρώτο μεγάλο θέμα. Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μπαίνουν σε κρατιά αρχεία και να βλέπουν;
Και δεύτερο. Ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ κάνει ελέγχους και μπορεί να βρεις όλες τις παραμέτρους. Από την άλλη, υπάρχει εδώ και χρόνια η οσμή, με την Κρήτη, γιατί δεν πάει ο ΟΠΕΚΕΠΕ να κάνει έλεγχο;
Πότε θα σπάσει αυτό το απόστημα ότι δεν πάει κανείς εκεί να ελέγξει; Εδώ βγήκε ένας χάρτης που αν θα βάλουμε τα πρόβατα που δηλώθηκαν πρέπει να ενώσουμε την Κρήτη με τη Λιβύη για το αν χωρέσουν, όχι για να βοσκήσουν.
Αυτό σημαίνει ότι αυτή η υπηρεσία δεν πάει να κάνει ελέγχους σε ορισμένες περιοχές της χώρας.
Κάποιοι έξυπνοι το ξέρουν, το εκμεταλλεύονται και έχοντας πρόσβαση στα κομπιούτερ και ξέροντας ότι δεν θα γίνουν έλεγχοι απογειώνεται όλο το σύστημα και ο καθένας δηλώνει ότι θέλει.
Δηλώνει νησιά, δηλώνει πρόβατα και χάνεται το σύστημα όλο. Ο οργανισμός λειτουργούσε μια χαρά, από τότε που δόθηκαν κάποιες πολιτικές αποφάσεις ξεχαρβάλωσε όλο το σύστημα».
Η συμβουλή, ο νέος αγρότης, η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη και το δίλημμα
-Θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με τη γεωργία; Να γίνει αγρότης;
«Και τα δυο παιδιά μου ασχολούνται με τη γεωργία και έχουν αναλάβει αυτοί να κάνουν όλες τις εργασίες και να έχουν τον πρώτο λόγο. Για να ασχοληθείς με τη γεωργία πρέπει να έχεις μέσα σου το επιχειρείν, πρέπει να σου αρέσει το ρίσκο. Έχεις μεγάλα κοστολόγια και μεγάλα ρίσκα, θέλεις οργάνωση.
Πιο πολύ χρόνο θέλεις σε οργάνωση, σε λογιστές, σε μελετητές παρά σε καθαρή εργασία. Άρα, όταν ένα παιδί είναι οργανωμένο και έχει μέσα στην ιδιοσυγκρασία του να επιχειρεί και του αρέσει να παράγει, εγώ θα έλεγα σε έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί. Γιατί ότι και γίνει η δουλειά στη γεωργία δε σταματάει ποτέ.
Από την άλλη όμως υπάρχει και το ερώτημα με αφορμή αυτά που ζούμε στην Ελλάδα. Θα σου πει ένα παιδί, γιατί να μην πάω στο εξωτερικό με ένα πτυχίο ή με δυο και να παίρνω διπλάσια λεφτά από ότι παίρνω στην Ελλάδα και να έχω μια αρχή και ένα τέλος.
Να υπάρχει μια αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Η γεωργία χρειάζεται νέα παιδιά, υπάρχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες. Εμείς έχουμε δίπλα μας μια πόλη, τη Θεσσαλονίκη, που πρέπει να την ταΐσουμε. Υπάρχουν πολλοί τομείς να δουλέψουν νέα παιδιά και να απευθύνονται στη διατροφή της πόλης.
Έχουμε προϊόντα που βγάζουν πολύ καλή ποιότητα, αλλά πάσχουν από μάρκετινγκ, από συσκευασία. Στο εξωτερικό όταν έχεις ένα καλό προϊόν με καλή συσκευασία ανοίγεις πόρτες και έχεις μέχρι και πενταπλάσια τιμή από ότι στην Ελλάδα.
Υπάρχει πεδίο λαμπρό στη γεωργία, απλά το δίλημμα για τους νέους είναι αν αξίζει να αγωνίζεσαι στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό».
Η ΠΤΩΣΗ ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΒΑΜΑΒΑΚΙΟΥ, Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΡΥΖΙ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΖΗΤΗΣΗ ΦΕΤΟΣ ΣΕ ΑΡΔΕΥΤΙΚΟ ΝΕΡΟ
– Το αρδευτικό είναι ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι αγρότες στον Δήμο Χαλκηδόνος
«Φέτος είναι μια πολύ δύσκολη χρονιά γιατί στις περιοχές του βάλτου μπήκαν πάρα πολλά ρύζια επειδή πέρυσι κατέρρευσε η τιμή στο βαμβάκι και πάρα πολλοί παραγωγοί έχασαν τα λεφτά τους.
Φέτος πολλοί στράφηκαν στο ρύζι που έχει και καλύτερες τιμές. Αυτό όμως αναγκάζει να υπάρχει περισσότερη ζήτηση σε αρδευτικό νερό και από την άλλη, λόγω της κλιματικής αλλαγής και λόγω των συνθηκών έχει πέσει πάρα πολύ η στάθμη του Αλιάκμονα.
Γιατί; Γιατί η περιοχή μας όποτε έχει λειψυδρία παίρνει σημαντική βοήθεια από τα νερά του Αλιάκμονα που περνάνε από την περιοχή και πηγαίνουν μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Ένα μέρος από το πόσιμο νερό που παίρνει η Θεσσαλονίκη είναι από τον Αλιάκμονα.
Αλλά πάντα υπήρχε περίσσευμα νερού και ένα μέρος του Αλιάκμονα χρησιμοποιούνταν στη γεωργία της περιοχής. Λόγω της λειψυδρίας φέτος η ΔΕΗ ανακοίνωσε ότι θα είναι 30% λιγότερες οι ποσότητες του Αλιάκμονα, άρα, οι περιοχές όπως η Αλεξάνδρεια, το Άδενδρο και τα Μάλγαρα που έπαιρναν νερό από τον Αλιάκμονα δεν παίρνουν.
Άρα ζητάνε πιο πολύ νερό από τον Αξιό.
Ο Αξιός από την άλλη είναι ένα ποτάμι που δεν έχει καμία αποθήκη στην Ελλάδα, καμία τεχνητή λίμνη. Το νερό του Αξιού όλο τον χειμώνα πάει στη θάλασσα, είναι το μεγαλύτερο ποτάμι στην Ελλάδα σε ροή νερού ο Αξιός.
Όταν βρέχει και κατεβάζει νερό έχει τεράστιες ποσότητες ροής. Είχε κάποιες μέρες τον χειμώνα μετά τις βροχές, η ποσότητα που κατέβαζε ήταν να γεμίσεις όλη τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο.
Εκτός από το 1965, με τον παππού Καραμανλή, που έφτιαξε το φράγμα εκτροπής, που δεν είναι φράγμα να αποθηκεύει και τον αναδασμό για το αρδευτικό δίκτυο, ποτέ καμία κυβέρνηση δεν έκανε το παραμικρό που να έχει σχέση με τον Αξιό.
Κάποτε πήγαν να φτιάξουν μια λίμνη στο Κιλκίς για να αποθηκεύει νερό, αλλά παρουσίασε κάποια προβλήματα και δεν είναι εκμεταλλεύσιμη.
Μια ζωή μας έλεγαν ότι δεν μπορούν να κάνουν πράγματα γιατί θα έχουμε πρόβλημα τους Σκοπιανούς, ενώ οι Σκοπιανοί έχουν κάνει 7-8 φράγματα για το νερό και λίμνες για τουρισμό, ενώ τις ανοίγουν και έχουν υδροηλεκτρικά εργοστάσια και παράγουν ρεύμα.
Για πάνω από 30-40 χρόνια υπήρχε στο υπουργείο Γεωργίας η νοοτροπία από τους μεγάλους εγκεφάλους ότι η Ελλάδα είναι αρδευόμενη ικανοποιητικά και δεν χρειάζεται αρδευτικά έργα.
Σε αυτή τη λογική δεν έγιναν ποτέ παρεμβάσεις στον Αξιό, ενώ πέρασαν χρήματα, ήρθαν ευκαιρίες, δεν έγιναν κάποιες λιμενοδεξαμενές για να υπάρχει κάποια αυτάρκεια για 15-20 μέρες.
Το φράγμα ροής που υπάρχει σήμερα στη Γέφυρα, όταν φτιάχτηκε είχε μια χωρητικότητα για 10-15 μέρες.
Έχει να καθαριστεί εδώ και 20-23 χρόνια, σταμάτησαν και οι αμμοληψίες που τραβούσαν τα φερτά υλικά και έχει γεμίσει η δεξαμενή του φράγματος ροής με άμμο.
Και οι 10 μέρες που είχαμε την πολυτέλεια να κρατάμε νερό για να το εκμεταλλευτούμε σε έναν καύσωνα δεν υπάρχει πλέον».
Αγροτικός Συνεταιρισμός Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης
Ολοκληρώσαμε την ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον κύριο Παναγιώτη Γκούτα μιλώντας για τον Αγροτικό Συνεταιρισμό του Αγίου Αθανασίου.
«Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Αγίου Αθανασίου ιδρύθηκε το 1925, έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Κάποια στιγμή είχε μπει στη λογική παίρνουμε χρήματα και δεν πληρώνουμε, αυτό οδήγησε τότε σε ένα πολύ μεγάλο ποσό που ήταν ανοιχτό στην Αγροτική Τράπεζα.
Αλλά ευτυχώς κάποια στιγμή μαζευτήκαμε κάποιοι άνθρωποι και μεριμνήσαμε να έρθει ο διευθυντής της τράπεζας και να γίνει ένας διακανονισμός.
Διαγράφτηκαν πολλοί τόκοι και πανωτόκια και έμεινε το πραγματικό χρέος. Καταφέραμε να αξιοποιήσουμε δυο ακίνητα που είχε ο συνεταιρισμός και τα λεφτά που πήραμε τα δώσαμε στο δάνειο. Μαζί με χρήματα που βάλαμε όλα τα μέλη καταφέραμε πριν το μνημόνιο να ξεχρεώσουμε την Αγροτική.
Εδώ και 20 χρόνια μπορούμε και δουλεύουμε με δικά μας χρήματα και δικά μας κεφάλαια, έχουμε δραστηριοποιήσει ένα γραφείο που φτιάχνει όλη την υποστήριξή μας.
Έχουμε οργανώσει μια πολύ καλή αποθήκη με γεωπόνο και έχουμε αυτάρκεια σε όλα τα εφόδια και λόγω της μακροχρόνιας συνεργασίας και της φερεγγυότητας που έχει ο συνεταιρισμός μπορούμε και αγοράζουμε από πρώτο χέρι από τις μεγάλες εταιρίες τα φάρμακα και οι τιμές πάντα σταθεροποιούν την αγορά.
Ποτέ δεν ανεβαίνει κανένας πάνω από τις τιμές του συνεταιρισμού, που είναι μια δύναμη σταθερότητας στις τιμές των εφοδίων.
Και έχουμε δυο συγκροτήματα ξήρανσης και αποθήκευσης των δημητριακών, του ρυζιού, του καλαμποκιού και του σιταριού τα οποία εκσυγχρονίζουμε κάθε χρόνο σιγά σιγά.
Έχουν τη δυνατότητα να αποθηκεύσουν όλη την παραγωγή των μελών του Αγίου Αθανασίου οπότε είναι εξασφαλισμένη η αποθήκευση των προϊόντων που βγάζουν τα μέλη και αυτό δημιουργεί μια δυναμική ότι δεν χρειάζεται να καταφύγεις στον έμπορο με τη λογική των ανοιχτών τιμών που οδηγεί πάντα σε πτώση του εισοδήματος.
Ο συνεταιρισμός λειτουργεί πάρα πολύ δυνατά με ιδία κεφάλαια, με δικές του δυνάμεις και βοηθάει πάρα πολύ και στα εφόδια και στην αποθήκευση των προϊόντων».
