Είναι εκκλησίες που δεν αντηχούν μόνο λειτουργίες, ύμνους, τις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων.
Αλλά και ιστορία που χάνεται στο βάθος του χρόνου.
Όπως ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία του Δήμου Χαλκηδόνος.
Θέλει αποδείξεις και καταγραφή η ιστορία, αλλά μερικές φορές σε…παιδεύει, σε αφήνει με ερωτήματα και απορίες.
Το έτος 1858 είναι ως αφετηρία η ύπαρξη του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία αλλά μέσα στους τοίχους του ναού θα δεις ένα φιρμάνι του Σουλτάνου.
Σε αυτό ο Σουλτάνος δίνει εντολή για την οικοδόμηση του ναού του Αγίου Αθανασίου με ημερομηνία 17 Νοεμβρίου 1855.
Από τους παλιότερους στον νομό Θεσσαλονίκης,ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία έχει να σου πει ιστορίες, να δεις εικόνες και ντοκουμέντα και να νιώσεις την πίστη και την ευλάβεια των προσφύγων που ήρθαν και αυτών που ζουν σήμερα στη Νέα Μεσημβρία.
Το axioslife.gr βρέθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία και συνομίλησε με τον πάτερ Θεόδωρο Κερεστετζή.
Ξεκινήσαμε τη συζήτηση με τον πάτερ Θεόδωρο με τι άλλο, την ιστορία του Ιερού Ναού.
«Δυστυχώς δεν έχει καταγραφεί κάποιο στοιχείο ή σε βιβλίο η ιστορία του» μας λέει αρχικά και συνεχίζει:
«Οι κάτοικοι εδώ πέρα ήταν αγράμματοι, ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι και δεν υπήρχε το ενδιαφέρον να γράψουν κάτι.
Παρ’ όλα αυτά έχουν ειπωθεί κάποια θαύματα που έχουν γίνει εδώ στον ναό.
Όπως πολλά παιδιά που κινδύνευαν να πεθάνουν, τα έφερναν στον ναό και γιατρεύονταν.
Ή για τις ομάδες των ΠΑΟτζήδων (σ.σ. Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση) που κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα ερχόταν να καταστρέψουν στο χωριό, αλλά μια νεφέλη και ένα δυνατό φως τους εμπόδιζε και γύριζαν πίσω.
Αυτό με τους ΠΑΟτζήδες γινόταν στο σημείο που είναι σήμερα ο σκουπιδότοπος στον δρόμο προς τον Άγιο Αθανάσιο».
Το φιρμάνι του Σουλτάνου για την ανοικοδόμηση του ναού
Ο χώρος που έδεναν με τις αλυσίδες τους τρελούς και τους δαιμονισμένους
Το όραμα της Πελαγίας και η εικόνα του Αγίου Αθανασίου
Συνεχίζοντας τη συζήτηση το axioslife.gr με τον πάτερ Θεόδωρο Κερεστετζή μιλήσαμε και τη μοναχή Πελαγία. Ο πάτερ Θεόδωρος μας εξιστόρησε και το εξής:
«Χρονικά μπορούμε ότι ο ναός στην παρούσα κατάσταση είναι από το 1858. Ήταν ξύλινης κατασκευής και κάηκε τρεις φορές.
Δεν έχουμε δυστυχώς χρονική αφετηρία. Πότε έγινε ο ναός δεν ξέρουμε. Υπάρχει και το εξής: Ότι μια κοπέλα, η ονομαστή Πελαγία σε νεαρή ηλικία, κατά την περίοδο του θερισμού το καλοκαίρι, κοιμήθηκε έξω στο χωράφι για τέσσερις ημέρες.
Όλοι πίστεψαν ότι πέθανε. Και ξεκίνησαν τα τελούμενα της εξοδίου ακολουθίας.
Κάποια στιγμή η κοπέλα σηκώθηκε, ξύπνησε, άνοιξε τα μάτια της και άρχισε να μιλάει.
Και αυτό που είπε είναι ότι ο Άγιος Αθανάσιος της παρουσιάστηκε και της είπε πού είναι η εικόνα του και πού πρέπει να χτιστεί ο ναός.
Ημερομηνία δεν ξέρουμε. Μετά έγινε μοναχή…
Άγιο Δισκοπότηρο και Ιερό Ευαγγέλιο
Επίσης υπάρχουν και κάποιες πληροφορίες ότι εδώ που είναι σήμερα ο ναός ήταν μοναστήρι, αλλά και αυτές οι πληροφορίες είναι ελλιπείς.
Όταν σκάψαμε εδώ δίπλα από πίσω από το ναό για να φτιάξουμε το Πνευματικό, βρήκαμε σε κάποια σημεία κάποιες πέτρες που ήταν σε σειρά σαν θεμέλιο.
Ήρθε η αρχαιολογία υπηρεσία, το έλεγξε, αλλά είπε ότι δεν είναι κάτι σημαντικό.
Εδώ πίσω από το ιερό του ναού ενταφιάζεται ένας από των πρώτων ιερέων, να μην πω πρώτος, ο πατήρ Γεώργιος Σιδηρόπουλος, ο οποίος κοιμήθηκε το 1936».
Όπως μας είπε ο πάτερ Θεόδωρος, ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου στη Νέα Μεσημβρία έχει ομοιότητες με τους ναούς της Παναγίας στη Γουμένισσα και τον παλιό ναό του Αγίου Δημητρίου στα Διαβατά.
Το καβούκι της χελώνας, οι οικογένειες και τα παιδιά
Ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει, το έχει ανάγκη.
Ειδικά σε δύσκολες στιγμές της ζωής του. Άλλη μια ιστορία που έχει περάσει στη μνήμη των πιστών και των κατοίκων της Νέας Μεσημβρίας είναι αυτή με το καβούκι της χελώνας.
Ας δώσουμε και πάλι τον λόγο στον πάτερ Θεόδωρο να μας την πει:
«Αυτό δεν ξέρουμε πώς βρέθηκε εδώ πέρα. Το καβούκι της χελώνας φυλάσσονταν μέσα στην εκκλησία και κάθε οικογένεια που είχε πρόβλημα το παιδί της το έβαζε μέσα στο καβούκι και το έπαιρνε σπίτι της.
Κοίμιζε το παιδί στο καβούκι και πολλοί άνθρωποι το θυμούνται ακόμη και σήμερα.
Εγώ το βρήκα σπασμένο σε τέσσερα κομμάτια παρατημένο πάνω στον γυναικωνίτη το καβούκι, το συντήρησα και το έχω πλέον απλά ως κειμήλιο».
Η συγκίνηση του πάτερ Θεόδωρου και οι παιδικές του αναμνήσεις
– Να ρωτήσω κάτι πιο προσωπικό. Ως άνθρωπος και ως ιερωμένος, πώς αισθάνεστε που λειτουργείτε σε έναν τέτοιο ναό που έχει αυτή την ιστορία;
«Εγώ γεννήθηκα τον Ιούλιο του 1968. Για δύο χρόνια και παραπάνω βέβαια δεν μπορούσα να αναπτυχτώ.
Ήμουν πολύ αδύνατος, μόνο ένα κεφάλι μεγάλο έβλεπες και ένα σώμα πολύ λεπτό.
Με πήγανε σε πολλούς γιατρούς και όλοι έλεγαν: «Ε, θα περιμένετε».
Εγώ δεν είχα καθόλου όρεξη να φάω. Άλλοι έλεγαν ότι όσο πάει, όσο πάει. Η μάνα μου είναι από εδώ, πιο κάτω ήταν το πατρικό της σπίτι. Έμεναν όταν πρωτοπαντρεύτηκαν οι γονείς μου εδώ, σε αυτό το χωριό.
Υπήρχε μια γυναίκα ονόματι Ρεβέκκα.
Σας λέω, το 1968 γεννήθηκα εγώ, μέχρι το 1971 δεν γίνονταν λειτουργίες στον ναό. Μόνο στις πανηγύρεις του ή αν ήθελε κάποιος να κάνει ένα μυστήριο, βάφτιση ή γάμο.
Κάποια στιγμή αυτή η Ρεβέκκα, λέει, να ανοίξουμε την εκκλησία και να φέρει το παιδί στον Άγιο η μάνα μου.
Έγινε αυτό, αλλά είπε επίσης, πρώτα θα ανάψει τα καντήλια και μετά θα φέρει και το παιδί.
Και με φέρνουν εδώ πέρα και η μάνα μου με είχε στην αγκαλιά της.
Και της λέει η κυρία Ρεβέκκα: «Άστο το παιδί κάτω. Που θα πάει; Μέσα στον ναό είναι. Είναι στο σπίτι του Θεού, άστο.
Και με αφήσανε κάπου εδώ κοντά που καθόμαστε τώρα.
Και τότε εγώ ξεκίνησα μπουσουλώντας, και έφτασα στην εικόνα του Αγίου. Και εκεί σηκώθηκα. Και εκεί ξεκίνησα. Μέχρι την πέμπτη δημοτικού ήμουν αρκετά δυνατός, αλλά κάποια στιγμή πηγαίναμε πάλι στους γιατρούς.
Συνεχίζαμε να πηγαίνουμε στους γιατρούς, μου έδιναν κάποια φάρμακα για να μπορέσω να αναπτυχτώ, να μπορέσω να αρχίσω να παίρνω κάποιο βάρος επάνω μου.
Και από την πέμπτη δημοτικού άρχισα να παίρνω βάρος κανονικό επάνω μου. Όλη αυτή η χρονική διαδικασία της ζωής μου, όλα αυτά τα χρόνια βασίζεται στο ότι ο Άγιος Αθανάσιος με βοήθησε. Και λέγαμε, από μικρός που ήμουν εγώ, ότι θα γίνω παπάς.
Όταν θα μεγαλώσεις θα γίνεις παπάς μου έλεγαν. Όλα τα παιδιά όταν τα ρωτούσες τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις, άλλος έλεγε γιατρός, άλλος δάσκαλος, άλλος έγινε ποδοσφαιριστής.
Στο σχολείο γράφαμε έκθεση τι θα γίνω όταν θα μεγαλώσω. Και εγώ έγραψα ότι θα γίνω παπάς και το κράτησε αυτό η κυρία.
Και με σήκωσε να διαβάσω την έκθεση και να αιτιολογήσω για ποιο σκοπό θέλω να γίνω παπάς. Δεν ήταν σύνηθες.
Έφτασα σε ηλικία που ξεκίνησε να δουλεύω μετά πήγα στο στρατό, υπηρέτησα κανονικά, επέστρεψα, ξαναμπήκα στο κύκλο της εργασίας και κάποια στιγμή έγινε ένα κλικ.
Μου άρεσε να ψάλλω, άκουγα διάφορους ψαλμούς στο ραδιόφωνο και είχα μπει σε μια διαδικασία να μάθω.
Πώς να μάθω, πώς να μάθω, αναρωτιόμουν.
Συναντώ έναν γνωστό μου στον Άγιο Αθανάσιο, τον Θανάση Τζελέπη και του λέω: «Θανάση, τι κάνετε εδώ πέρα;». Και μου απαντάει: «Να, λέει, κάνουμε εσπερινό και μετά έχουμε μάθημα βυζαντινής».
Βυζαντινής; Πώς θα γίνει αυτό; του λέω και μου απαντά: Έλα, τώρα. Έτσι ξεκίνησα, ο δάσκαλος ήταν πολύ καλό παιδί, ο Δημοσθένης Κουσκούκης. Εκεί έμαθα τη βυζαντινή μουσική.
Είχα και έχω πνευματικό τον πάτερ Σταύρο Σοφοτάσιο και του λέω κάποια στιγμή: Θέλω να γίνω ιερέας. Προσπαθεί να σε βάλει κάποια εμπόδια για να δει αν θα γυρίσεις πίσω ή θα τα ξεπεράσεις. Είδε ότι επέμενα και μου λέει: Εντάξει, θα πάμε στον δεσπότη και θα αποφασίσει εκείνος».
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2005 έγινα διάκονος και στις 5 Φεβρουαρίου 2006 έγινα ιερέας. Τη Μεγάλη Εβδομάδα του 2006 με έφεραν εδώ να βοηθήσω τον Πάτερ Γιώργο, που ήταν κάποια ηλικία και κουραζόταν.
Ήρθα και από εκεί και ύστερα μου λένε: Κάθεσαι εκεί πέρα».
