Νέα Μεσημβρία…
Μία ερώτηση που έγινε ο τίτλος του βιβλίου και ένας μικρόκοσμος χωριού που άλλαζε στο πέρασμα των χρόνων μέσα από χαρές, λύπες, καθημερινές στιγμές και έφτασε μέχρι την Αυστραλία, την Αμερική και την Ονδούρα.
Ο Θεόφιλος Δαμάσκος έγραψε ένα βιβλίο φόρο τιμής στον πατέρα του, βαθιά ανθρώπινο γεμάτο αναμνήσεις.
«Του Γρηγόρη του ράφτη» ο τίτλος του βιβλίου (ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού, Εκδόσεις)…
308 σελίδες…
53 ιστορίες…
Είναι το πρώτο βιβλίο του Θεόφιλου Δαμάσκου και όπως λέει στο οπισθόφυλλο:
«Κάποιοι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους περιουσίες.
Άλλοι φωτογραφίες.
Άλλοι ονόματα χαραγμένα σε μάρμαρα».
Ο Θεόφιλος Δαμάσκος δεν ξεχνά και τις προσφυγικές ρίζες του χωριού του, τα ήθη, τα έθιμα, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές των κατοίκων του.
Μας ανεβάζει στο καράβι «Γκαμπριέλα», που ξεκίνησε το 1925 το ταξίδι του από τη Μαύρη Θάλασσα για να φέρει στη Νέα Μεσημβρία τους πρόσφυγες και μέσα από 53 ιστορίες δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να θυμηθεί και να μάθει.
Το axioslife.gr συνομίλησε μαζί του και τον ρώτησε για το πως γεννήθηκε η ιδέα για τη συγγραφή του βιβλίου, για τις ιστορίες είναι σε αυτό, αλλά και για την αποδοχή του κόσμου που διάβασε το βιβλίο «Του Γρηγόρη του ράφτη».
Αύγουστος 1925:
Αναχώρηση των προσφύγων από τη Μεσημβρία της Μαύρης Θάλασσας
«ΦΕτος συμπληρΩνονται εκατό χρόνια από την εγκατάσταση των προσφΥγων στην πατρΙδα και θΕλησα να αποτίνω Ετσι Εναν φΟρο τιμΗς και μνΗμης»
– Πώς γεννήθηκε η ιδέα γι΄ αυτό το βιβλίο, τι ήταν αυτό που σε ώθησε να το γράψεις;
Πριν λίγα χρόνια, ο καλός μου φίλος, ο Θανάσης Λουκάς με προέτρεψε να κάνω μαθήματα δημιουργικής γραφής.
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον και τον άκουσα. Μέντοράς μου η Καλλιόπη Πασιά.
Αυτή μου έδειξε τον δρόμο και με μύησε στον μαγικό κόσμο των λέξεων.
Έτσι από απλός αλλά φανατικός αναγνώστης βιβλίων, άρχισα να γράφω κείμενα με τη μορφή ασκήσεων.
Εκτός από την Καλλιόπη, γνώρισα μια σειρά από υπέροχους ανθρώπους που σιγά σιγά γίναμε παρέα κι αργότερα οικογένεια.
Οι συμμαθητές μου. Η Έλενα Παπαδάκη, η Δαμιάνα Κουτσομίχα, η Πέπη Χατζάτογλου, η Βάσια Ζαπροπούλου, η Βίκυ Φιλιππίδου, ο Χαριζάνος Τοψιώτης, η Ροδή Στεφανίδου, η Μαίη Βασιλικού και ο Χρήστος Γραμπόβας. Αυτοί άκουγαν τις περισσότερες από τις ιστορίες και μαζί τις σχολιάζαμε.
Το δικό τους φίλτρο ήταν το πρώτο. Η ομάδα μας εξέδωσε ένα συλλογικό βιβλίο με διηγήματα και με τίτλο «Αν μιλούσαμε θα μελαγχολούσαμε» και εδώ και δυο χρόνια εκδίδει το λογοτεχνικό free press περιοδικό «ΠαΤάρι».
Μπορεί ο καθένας να το ακολουθήσει στα social και να ενημερώνεται για τις δράσεις μας.
Είμαι πολύ περήφανος που είμαι μέλος της συντακτικής ομάδας. Κάπως έτσι, σιγά σιγά, μου μπήκε η ιδέα να γράψω το δικό μου βιβλίο.
Διάλεξα ως θέμα τη ζωή του πατέρα μου με φόντο το χωριό και τους ανθρώπους του.
Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την εγκατάσταση των προσφύγων στην πατρίδα και θέλησα να αποτίνω έτσι έναν φόρο τιμής και μνήμης».
Ο Θεόφιλος Δαμάσκος με τον φίλο του Θανάση Λουκά
«Θα πρέπει να σημειΩσω Οτι κυριαρχεΙ στις περισσότερες η μυθοπλασία, καθΩς θΕλησα να δημιουργήσω επιπλΕον εικόνες και να συνδυΑσω γεγονΟτα, πρόσωπα και καταστάσεις που Εχω ακοΥσει ή Εζησα»
– Πολλές ιστορίες αποτυπώνουν εποχές, ανθρώπους, συναισθήματα. Να υποθέσουμε ότι έμειναν αρκετές έξω από τις σελίδες του βιβλίου;
«Είναι πολύ σωστό αυτό που λες. Καθώς έγραφα τις ιστορίες του βιβλίου μου άλλοτε χαμογελούσα κι άλλοτε έκανα παύση από τη συγκίνηση.
Βέβαια, θα πρέπει να σημειώσω ότι κυριαρχεί στις περισσότερες η μυθοπλασία, καθώς θέλησα να δημιουργήσω επιπλέον εικόνες και να συνδυάσω γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις που έχω ακούσει ή έζησα.
Στις σελίδες του βιβλίου μου περνούν πολλές προσωπικότητες του τόπου μου, που άφησαν το στίγμα τους.
Δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω, ας πούμε, τους ευεργέτες μας, τον Κυριάκο και Δημήτριο Δαμάσκο που έχτισαν το Γυμνάσιο – Λύκειο, την εκκλησία κλπ. Δυστυχώς, σπανίζουν σήμερα παρόμοιες πρωτοβουλίες. Είναι σημαντικό να σκεφτούμε τα αποτελέσματα αυτών των πράξεών τους.
Επίσης στο βιβλίο μου εμφανίζεται ένας άνθρωπος που κατά τη γνώμη μου δεν έχει τιμηθεί όσο έπρεπε από την τοπική κοινωνία. Ο κ. Χαράλαμπος Αρβανιτίδης, «εκ Μεσημβρίας του Ευξείνου», όπως του άρεσε να τον αποκαλούν.
Ήταν συγγραφέας κι έγραψε εκτός άλλων το βιβλίο «Το ανδρόγυνο παραμιλεί», ένα θεατρικό έργο γραμμένο στην τοπική διάλεκτο, που εύχομαι κάποτε να γίνει παράσταση.
Ήταν φυσικό να μείνουν αρκετές από τις ιστορίες που έγραψα εκτός βιβλίου και σ’ αυτό φρόντισε η επιμελήτριά μου, η Καλλιόπη Πασιά».
«Το συγκλονιστικό, που αξΙζει να σημεΙΩσω, εΙναι Οτι η πρΩτη μΕρα κυκλοφορΙας του Ηταν η Δευτέρα 29 ΙουνΙου 2026. Και εΙναι συγκλονιστικό γιατί 29 ΙουνΙου 2020 πΕθανε ο πατέρας μου, ο ΓρηγΟρης ο ρΑφτης»
– Τα πρώτα μηνύματα και η αποδοχή του κόσμου ποια είναι για το βιβλίο;
«Για την προσπάθειά μου να γράψω το βιβλίο, γνώριζαν ελάχιστοι άνθρωποι. Αυτοί έζησαν μαζί μου την αναμονή της έκδοσής του. Ο κόσμος το πληροφορήθηκε μέσα από τα social media και κυρίως στόμα με στόμα.
Το συγκλονιστικό, που αξίζει να σημειώσω, είναι ότι η πρώτη μέρα κυκλοφορίας του ήταν η Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026.
Και είναι συγκλονιστικό γιατί 29 Ιουνίου 2020 πέθανε ο πατέρας μου, ο Γρηγόρης ο ράφτης.
Και πίστεψέ με αυτό έγινε καρμικά. Δεν το επεδίωξα. Λίγες μέρες μετά έγινε η πρώτη επίσημη παρουσίαση – γνωριμία στο Φεστιβάλ Βιβλίου, στην παραλία Θεσσαλονίκης.
Είμαι ευγνώμων για την παρουσία πάρα πολλών φίλων και γνωστών που έδωσαν εκεί το παρόν. Κυριολεκτικά εξαφάνισαν όλα τα βιβλία που υπήρχαν.
Το ΠαΤάρι με την Ελένη Πριόβολου
Ένιωσα μοναδικά εκείνη τη μέρα, μην ξεχνάς ότι για μένα αυτά τα μονοπάτια είναι πρωτόγνωρα. Η συνέχεια ήταν επίσης εντυπωσιακή. Καθημερινά εισπράττω μηνύματα από αναγνώστες με θετικά σχόλια που με γεμίζουν ενθουσιασμό.
Στη σκέψη ότι κάποιοι άνθρωποι μπήκαν στη διαδικασία να αγοράσουν το βιβλίο και να διαβάζουν τις λέξεις μου, χαίρομαι ιδιαίτερα.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που μου έχουν πει ότι έχουν πολλά χρόνια να διαβάσουν ένα βιβλίο, κάποιοι μάλιστα είπαν ότι είναι το πρώτο τους!
Αυτό είναι ακόμη πιο τιμητικό, κατά τη γνώμη μου.
Μιας και μου δίνεται η ευκαιρία, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσους αφιερώσουν τον χρόνο τους διαβάζοντας τον Γρηγόρη τον ράφτη».
Με τα μέλη της ομάδας γραφής του ΠαΤαριού
Με το ποδήλατο ως μεταφορικό μέσο πηγαινοερχόταν στην Αγχίαλο για να μάθει την τέχνη της ραπτικής ο Γρηγόρης Δαμάσκος
– Ο τίτλος του βιβλίου πώς προέκυψε;
«Στα χωριά συνηθίζεται από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, όταν βλέπουν ένα παιδί να περνάει από μπροστά τους, η ερώτηση: Εσύ τίνος είσαι, βρε;
Εγώ και ο αδελφός μου, στην ερώτηση αυτή δεν χρησιμοποιούσαμε το επίθετό μας, αλλά το επάγγελμα του πατέρα μας.
Από την απάντηση αυτή, που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου. Ο πατέρας μου, ο Γρηγόρης ο ράφτης, ό,τι δημιούργησε στη ζωή του, το χρωστάει στην τέχνη του.
Έτσι έλεγε συχνά. Κι αποχαιρέτησε τον μάταιο αυτό κόσμο με τη βελόνα στο χέρι του, όπως ήθελε».
Οι δυο ιστορΙΕς που Εγραψε ο ΘεΟφιλος ΔαμΑσκος και δυσκολεΥτηκε να τις ξαναδιαβΑσΕι
– Αν σου ζητούσα να ξεχώριζες μία ιστορία από αυτές που φιλοξενεί το βιβλίο, ποια είναι αυτή;
«Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση από όσες μου έκανες και καταλαβαίνεις γιατί.
Ωστόσο θα κάνω ζαβολιά και θα επιλέξω δύο: «Το δαχτυλίδι» και «Η Ζωή του». Είναι τα κείμενα που τα έγραψα και δυσκολεύτηκα πολύ να τα ξαναδιαβάσω.
Θα’ θελα να κλείσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε σένα προσωπικά για το ενδιαφέρον σου.
Όπως είπα νωρίτερα, σπανίζουν στις μέρες μας οι άνθρωποι που αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους ακούραστα και με μεράκι προσφέροντας εθελοντικά στον πολιτισμό, κάτι που προσωπικά θεωρώ θεμέλιο και μοναδική ελπίδα για να κάνουμε τον κόσμο μας, έστω λίγο καλύτερο. Κι ένας από αυτούς είσαι εσύ που με το site axioslife.gr αναδεικνύεις δράσεις και γεγονότα.
Είσαι αξιέπαινος και είναι τιμή μου αυτή η συνέντευξη».
