Άρθρο του Γιώργου Μετλάρη
(Πρόεδρος Φοιτητικού Συλλόγου Γεωπονίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας)
Στο Τμήμα Γεωπονίας πραγματοποιήθηκε πρόσφατα μια ιδιαίτερα σημαντική επιστημονική ημερίδα με θέμα τις επαγγελματικές προοπτικές των γεωπόνων.
Ως φοιτητικός σύλλογος αναλάβαμε την πρωτοβουλία διοργάνωσης, όχι μόνο για να ακούσουμε τίτλους και ειδικότητες, αλλά κυρίως για να συζητήσουμε το μέλλον μας.
Το μέλλον των νέων επιστημόνων που σπουδάζουν τη γη σε μια εποχή που η ίδια η γη δοκιμάζεται.
Ως φοιτητής Γεωπονίας, 21 ετών, αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ λίγες σκέψεις που με εκφράζουν και που παρουσίασα και στην ομιλία μου.
Δεν σπουδάζουμε για να αποκτήσουμε ένα χαρτί και να το κρεμάσουμε στον τοίχο.
Σπουδάζουμε για να ταΐσουμε τον πλανήτη, να προστατεύσουμε το περιβάλλον, να δώσουμε λύσεις, να κρατήσουμε ζωντανή την ύπαιθρο και τη γη μας.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, γύρω μας συμβαίνουν γεγονότα που κανείς νέος επιστήμονας δεν μπορεί να αγνοήσει. Αγρότες βρίσκονται στον δρόμο μέσα στο κρύο, δίπλα στα τρακτέρ τους— όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.
Και σίγουρα δεν είναι αυτοί που κερδίζουν το τζόκερ κάθε τρεις και λίγο…
Πρόκειται για τους ανθρώπους με τους οποίους αύριο θα συνεργαστούμε. Για αυτούς που θα χρειαστούν τη δική μας επιστημονική γνώση.
Κι αν εκείνοι δεν έχουν μέλλον, τότε ούτε εμείς έχουμε.
Η πραγματικότητα που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε
•Ο νέος αγρότης δεν έχει ουσιαστικά κίνητρα να μείνει στη γη.
•Η ύπαιθρος ερημώνει.
•Το κόστος παραγωγής πιέζει τον παραγωγό σε αδιέξοδο.
•Η κτηνοτροφία δοκιμάζεται όσο ποτέ.
Στο χωριό μου, η κατάσταση είναι χαρακτηριστική: ο προπάππους και ο παππούς μου είχαν αγελάδες.
Αργότερα στράφηκαν στις καλλιέργειες. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχει ούτε μία κτηνοτροφική μονάδα.
Τα ζώα θανατώθηκαν και πριν λίγες μέρες οδηγήθηκε σε εξαφάνιση η αυτόχθονη φυλή αιγοπροβάτων Ρουμλουκιού, ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας.
Γιατί επιλέξαμε αυτόν τον δρόμο
Δεν διαλέξαμε μια σχολή εύκολη.
Διαλέξαμε μια σχολή που έχει χώμα στα χέρια, ευθύνη, κόπο, αγώνα.
Και αυτό πρέπει να ακουστεί καθαρά:
Δεν σπουδάζουμε για να παραιτηθούμε από τα όνειρά μας.
Σπουδάζουμε για να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Για εμάς, «ευλογία» δεν είναι μια λέξη.
Είναι ο ιδρώτας του παραγωγού.
Είναι το φυτό που άντεξε.
Είναι το χωράφι που δεν εγκαταλείφθηκε.
Είναι η αγάπη για αυτό που κάνουμε.
Ζούμε σε μια γη όπου ό,τι κι αν σπείρεις μπορεί να φυτρώσει, αρκεί να το φροντίσεις.
Η ημερίδα που ανοίξαμε δεν ήταν απλώς μια επιστημονική δράση. Ήταν μια συζήτηση για το ποιοι θέλουμε να είμαστε ως νέοι γεωπόνοι και τι μέλλον αξιώνουμε για τον τόπο μας.
Γιατί η ιστορία της γης μάς διδάσκει κάτι πολύ απλό:
Ό,τι δεν διεκδικείς, το χάνεις.
Αυτό το μήνυμα θέλω να αφήσω σε όλους τους συμφοιτητές μου και σε κάθε νέο που σκέφτεται το αύριο:
να ακούμε, να ρωτάμε, να συμμετέχουμε, να παλεύουμε.
Καλή δύναμη σε όλους όσοι αγωνίζονται καθημερινά, για εμάς, για τις οικογένειες τους, για τις επόμενες γενιές.
