«Δεν με αφήνουν να κάνω αυτό που αγαπάω».
Όταν σου λέει αυτά τα λόγια ένας άνθρωπος 30 χρονών, κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Θεόφιλος Πατσίδης, νέος αγρότης από τα Κουφάλια του Δήμου Χαλκηδόνος, ασχολείται με θερμοκήπια, με κηπευτικά.
Είναι κάθε μέρα, από την 1η Δεκεμβρίου, στο μπλόκο της Χαλκηδόνας μαζί με άλλους αγρότες και κτηνοτρόφους του Αγροτικού Συλλόλογου «Αξιός» Δήμου Χαλκηδόνος.
Συμμετέχει, συζητά, μοιράζεται προβληματισμούς και αγωνίες με τους υπόλοιπους αγρότες καθημερινά.
Ο Θεολόγος Πατσίδης θέλησε (και τον ευχαριστούμε για αυτό) να μοιραστεί μέσω του axioslife.gr αυτούς τους προβληματισμούς, αλλά και τις σκέψεις του για ότι βιώνει ως νέος αγρότης, για τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος, αλλά και για τις επιδοτήσεις.
– Γιατί είσαι κάθε μέρα εδώ, στο μπλόκο της Χαλκηδόνας;
«Είμαι κάθε μέρα εδώ γιατί πονάει πολύ το επάγγελμα μας, χρόνο με τον χρόνο σβήνει.
Είναι αυτό που λέμε ότι αντί να κοιτάζουμε να βάζουμε παραπάνω, να παίρνουμε παραπάνω , κοιτάμε όσο το δυνατόν να μειώνουμε και να μην έχουμε κόστη και φύρα.
Και δεν τα βγάζουμε πέρα».
«Εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε ούτε χωράφι, δουλεύουμε για να πληρώνουμε τα έξοδα»
– Ποια είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζεις και εσύ ως νέος αγρότης;
«Εγώ έχω να κάνω με τα λαχανικά κυρίως. Είναι πολλά τα εισαγόμενα, πονάμε πολύ εκεί γιατί τα κόστη παραγωγής μας είναι πολύ αυξημένα οπότε δεν μπορούμε να συναγωνιστούμε αυτές τις τιμές.
Δουλεύουμε για να πληρώνουμε τα έξοδα και τους γεωπόνους και στο τέλος δεν μένει τίποτα.
Μη σου πω ότι υπάρχει και ζημιά.
Είναι πάρα πολλά τα θέματα. Και η φορολογία μας υψηλή και τα πετρέλαια μας ψηλά.
Τα επιδόματα και οι επιδοτήσεις που μας δίνουν είναι άφαντες σχεδόν, είναι πολύ μικρές για την ανάγκη που έχουμε.
Σκέψου, είμαι νέος αγρότης στο πρόγραμμα του 2021 και μας λένε το εξής.
Να πάρουμε εργαλεία, τρακτέρ και τα λοιπά.
Και μας βγάζουν ένα πρόγραμμα που τα τρακτέρ κάνουν 80.000 και 100.000 χιλιάδες ευρώ.
Μας δίνουν 35.000 και τις 24.000 μπροστά. Εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε ούτε χωράφι με τις 24.000, που να πάρουμε τρακτέρ, εργαλεία, θερμοκήπια, να συνεχίσεις».
«Με το ζόρι επιβιώνουμε εμείς που το είχαμε μεράκι και είχαμε μια μικρή υποδομή»
– Τι σε φοβίζει περισσότερο;
«Δεν είναι ότι με φοβίζει. Είναι απλά η ανησυχία μου.
Δεν με αφήνουν να κάνω αυτό που αγαπάω. Από μικρός σπούδασα γεωπόνος και ήθελα να κάνω αυτό το πράγμα. Και τώρα βλέπω χρόνο με τον χρόνο ότι δεν με αφήνουν να το κάνω.
Είναι σαν να θέλουν να πάρουν την κυριαρχία αυτοί.
Και δεν είναι ότι απαντάνε στα αιτήματά μας, είναι ότι στην ουσία μας κοροϊδεύουν».
– Θα το ρωτήσω και σε εσένα. Θα συμβούλευες σε ένα πιο νέο από εσένα να ασχοληθεί με τη γεωργία;
«Είτε γεωργία, είτε βαμβάκι, είτε κτηνοτροφία, νομίζω ότι δεν θα παρότρυνα κανέναν να αρχίσει κάτι τέτοιο.
Με το ζόρι επιβιώνουμε εμείς που το είχαμε μεράκι και είχαμε μια μικρή υποδομή.
Δεν μπορείς να αρχίσεις τώρα και να θέλεις. Από το μηδέν δεν αρχίζει τώρα κάποιος αγρότης.
Δεν μπορείς να χρεωθείς».
