Κουφάλια – Ελλάδα…
Σιέρα Λεόνε – Αφρική…
Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, Νότια Ευρώπη τα Κουφάλια, Δυτική Αφρική η Σιέρα Λεόνε.
«Όταν σε αγκαλιάζω νιώθω να αγκαλιάζω όλο τον κόσμο» δεν έχουμε πει πολλές φορές όμως;
Να λοιπόν πως…εκμηδενίζεις αποστάσεις, ωκεανούς, χιλιόμετρα και δυσκολίες.
Με την αγάπη και τη θέληση να βοηθήσεις, όπως έκανε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κουφαλίων.
«Όταν ένα παιδί έχει εσένα…
Γίνε εσύ το σχολείο
Γίνε Ανάδοχος»
Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κουφαλίων και άνοιξε μια τεράστια αγκαλιά αγάπης και προσφοράς από τα Κουφάλια του Δήμου Χαλκηδόνος στην Ελλάδα μέχρι τη Δυτική Αφρική και τη Σιέρα Λεόνε.
Η Actionaid της Ελλάδας καλωσόρισε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κουφαλίων στο πρόγραμμα και στον κόσμο της Hassanatu από τη Σιέρα Λεόνε.
Η Hassanatu είναι το κορίτσι και η νέα φίλη των παιδιών.
Αυτή θα φροντίζουν από τα Κουφάλια, γονείς και μαθητές, αυτή θα δέχεται, έστω και από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, τη φροντίδα και τη βοήθειά τους για ένα καλύτερο μέλλον στη χώρα της, τη Σιέρα Λεόνε.
Η Νόνα Γκαβανίδου είναι η πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κουφαλίων.
Το axioslife.gr μίλησε μαζί της για αυτή την υπέροχη πρωτοβουλία, τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν, αλλά και το τι σημαίνει για τα παιδιά αυτή η δράση.
Όπως λέει στο axioslife.gr η Νόνα Γκαβανίδου: «Σε μία εποχή λοιπόν που όπως όλοι γνωρίζουμε υπάρχουν κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες, ας κοιτάξουμε και λίγο δίπλα μας και λίγο παραπέρα.
Εμείς οφείλουμε να τους δείξουμε το δρόμο προς το φως με τις επιλογές και τις πράξεις μας. Ας τους μάθουμε λοιπόν να αγαπάνε».
Ελάτε, ας κάνουμε μαζί τη διαδρομή ξεκινώντας από τα Κουφάλια και πηγαίνοντας μέχρι τη Σιέρα Λεόνε στη Δυτική Αφρική.
«Η ιδέα αγκαλιάστηκε από όλα τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και επί της ευκαιρίας θα ήθελα δημόσια να τους ευχαριστήσω για την άριστη έως τώρα συνεργασία μας»
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για μία τόσο σημαντική πρωτοβουλία όπως αυτή της αναδοχής;
«Αγαπητοί αναγνώστες, αρχικά θα ήθελα να ευχηθώ ολόψυχα, να έχουμε όλοι μας μία καλή και δημιουργική χρονιά, με υγεία και πολλά χαμόγελα.
Προσωπικά, έμαθα για το τι σημαίνει αναδοχή, όταν ήμουν σε ηλικία 25 ετών και η κολλητή μου φίλη έχασε την αδελφή της ξαφνικά από ανεύρυσμα.
Τότε, η οικογένειά της, στην μνήμη του παιδιού που έχασε, έδωσε χαρά και ελπίδα στηρίζοντας ένα παιδί της action aid. Από εκείνη τη στιγμή λοιπόν είπα μέσα μου, πως εάν οι συνθήκες το επιτρέψουν, θα ήθελα να γίνω κι εγώ ανάδοχος.
Στο σήμερα λοιπόν, διαβάζοντας με τον μικρό μου γιο το μάθημα της μελέτης της Γ΄ δημοτικού και πως γίνεται το μάθημα στο σχολείο σε διάφορες χώρες του πλανήτη, γεννήθηκαν κάποιοι προβληματισμοί.
Θα μπορούσαμε συλλογικά να βοηθήσουμε να βελτιωθούν οι συνθήκες μάθησης σε χώρες που τα αυτονόητα για εμάς, εκεί είναι πολυτέλεια; Υπάρχει τρόπος, πέραν του προσωπικού και μέσω του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων να γνωρίσουν την έννοια της αναδοχής όλοι οι μαθητές μας;
Όλοι μας ως γονείς λέμε κουβέντες του τύπου, θα πέθαινα για τα παιδιά μου! Αλλά αυτό θεωρώ είναι το εύκολο, το αυτονόητο που θα μπορούσε να πει κάποιος.
Θα μπορούσαμε ωστόσο να ζήσουμε για τα παιδιά μας; Να γίνουμε το κατάλληλο πρότυπο;
Να τους διδάξουμε με τις πράξεις μας το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο;
Ορμώμενη λοιπόν από τις σκέψεις μου, τηλεφώνησα στον οργανισμό της action aid και ενημερώθηκα, πως η αναδοχή μπορεί να γίνει είτε μέσω του σχολείου, είτε μέσω του συλλόγου.
Η ιδέα αγκαλιάστηκε από όλα τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και επί της ευκαιρίας θα ήθελα δημόσια να τους ευχαριστήσω για την άριστη έως τώρα συνεργασία μας.
Στη συνέχεια και καθώς όπως προανέφερα δεν γνώριζα αρχικά, ότι μπορούμε να προχωρήσουμε στην αναδοχή συλλογικά, έψαχνα τρόπους ώστε η ιδέα μας να γίνει γνωστή στην τοπική κοινωνία και γιατί όχι να βρει και μιμητές.
Δηλαδή και άλλα σχολεία της ευρύτερης περιοχής να προχωρήσουν σε κάτι αντίστοιχο.
Επίσης, ήθελα εάν είναι δυνατό, να υπάρχει συμμετοχή και των μαθητών μας για την κάλυψη του κόστους αναδοχής, ώστε να νιώσουν ότι συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαδικασία. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για τα κάλαντα των Χριστουγέννων.
Η Ένωση Εμπόρων Κουφαλίων όταν μοιράστηκα το τι σκεφτόμαστε να κάνουμε, αγκάλιασε την πρωτοβουλία και μιλώντας πλέον εκ του αποτελέσματος , νιώθοντας ταυτόχρονα ευγνωμοσύνη, έχω να πω, πως όλοι οι επαγγελματίες της περιοχής στήριξαν εμπράκτως την προσπάθειά μας.
Οι εκπαιδευτικοί της Ε΄ και Στ΄ τάξης έγραψαν ιδιαίτερα κάλαντα απευθυνόμενοι στους επαγγελματίες και ξεχωριστά κάλαντα για τον Δήμαρχο και τους Αντιδημάρχους του Δήμου Χαλκηδόνας οι οποίοι μας υποδέχτηκαν με χαρά και μας συνεχάρησαν για τη δράση μας.
Εδώ να αναφέρω, πως το σχολείο μας διαθέτει εξαίρετους δασκάλους και είμαστε πολύ τυχεροί που είναι συνοδοιπόροι μας.
Τέλος, τα παιδιά μας τραγούδησαν με ενθουσιασμό, γνωρίζοντας πως με αυτό τον τρόπο βελτιώνουμε τη ζωή ενός παιδιού και του δίνουμε τη δυνατότητα να πάει στο σχολείο.
Στις 19/12 ο Θίασος Εργαζομένων του Θεαγένειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης παρουσίασε δωρεάν στο χώρο του σχολείου μας την παράσταση Φρικαντέλα του Ευγένιου Τριβιζά ώστε να συμβάλει στο έργο του συλλόγου μας.
Ναι, είναι αλήθεια! Ξεκουράζεσαι όταν υπάρχει αναγνώριση. Όταν αυτό που προσπαθείς να κάνεις το βλέπουν κι άλλοι. Όταν δεν είσαι μόνος. Δεν σας κρύβω πως από πέρσι ακόμη, βλέποντας την προσπάθειά μας, υπάρχει μεγάλη στήριξη από γονείς εθελοντές, από επαγγελματίες, από χορηγούς και από την ευρύτερη τοπική κοινωνία.
Οι ωραίες ιδέες θα παρέμεναν απλά ιδέες εάν δεν υπήρχε ο παράγοντας ΜΑΖΙ. Το μαζί είναι ο κοινός παρονομαστής όταν μία ιδέα εξελίσσετε σε κάτι σπουδαίο.
Οπότε, το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε, είναι να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους μας βοηθούν και μας στηρίζουν για να υλοποιηθούν».
«Σε μία εποχή λοιπόν που όπως όλοι γνωρίζουμε υπάρχουν κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες, ας κοιτάξουμε και λίγο δίπλα μας και λίγο παραπέρα»
– Γονείς , εκπαιδευτικοί και μαθητές, ανταποκρίθηκαν σε αυτό το κάλεσμα ζωής; Τι σημαίνει αυτό σε μία εποχή με τόσες δυσκολίες;
«Με απέραντη χαρά έχω να δηλώσω πως η πρωτοβουλία μας αγκαλιάστηκε από γονείς, εκπαιδευτικούς, μαθητές, τοπικούς άρχοντες, επαγγελματίες και τοπικά μέσα. Στη ζωή πιστεύω πως όταν δίνεις αγάπη, παίρνεις αγάπη.
Κάποιοι το ονομάζουν κάρμα, άλλοι θεωρούν πως αυτή είναι η βαθύτερη έννοια της θρησκείας μας.
Θεωρώ πως φαίνεται στον κόσμο ότι όλο αυτό ξεκινάει έχοντας μέσα μας αγάπη και εν συναίσθηση και γι’ αυτό λαμβάνουμε θετικά μηνύματα και υπάρχει ανταπόκριση στο έργο μας.
Σε μία εποχή λοιπόν που όπως όλοι γνωρίζουμε υπάρχουν κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες, ας κοιτάξουμε και λίγο δίπλα μας και λίγο παραπέρα.
Σίγουρα δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Ούτε εγώ, ούτε κανείς μας ως μονάδα. Εάν όμως βελτιώσω τον εαυτό μου, τις σχέσεις με την οικογένειά μου, το σχολείο μου, τον μικρόκοσμό μου και αν σαν κι εμένα σκεφτούν και άλλοι, αυτόματα το μικρό γίνεται μεγάλο. Έτσι, ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος!».
«Υπάρχουν απίστευτα οφέλη όχι μόνο για το παιδί που βοηθάμε αλλά και για τα δικά μας τα παιδιά»
– Από τα Κουφάλια και την Ελλάδα στη Σιέρα Λεόνε. Μία διαδρομή γεμάτη αγάπη, προσφορά και μαθήματα ζωής. Θα λέγατε και σε άλλους να ακολουθήσουν αυτή τη διαδρομή;
«Φυσικά και χωρίς δεύτερη σκέψη! Και θα επιμείνω στον τρόπο που έγινε η αναδοχή μας μέσω του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, καθώς θεωρώ πως υπάρχουν απίστευτα οφέλη όχι μόνο για το παιδί που βοηθάμε αλλά και για τα δικά μας τα παιδιά.
Χρέος μας είναι η παιδεία των παιδιών μας πέραν της εκπαίδευσης και παιδεία είναι αυτό που επιβιώνει όταν όλα όσα έχουν μαθευτεί ξεχνιούνται.
Μπορεί να μην θυμούνται τελειώνοντας το σχολείο, πότε έγινε μία μάχη στην ιστορία, αλλά μ ’αυτόν τον τρόπο, βιωματικά, δεν θα ξεχάσουν ποτέ να νοιάζονται και να είναι αλληλέγγυοι, να βοηθούν και να ενδιαφέρονται».
Η δράση με τα σχολικά είδη και η εντυπωσιακή ανταπόκριση του κόσμου για να βοηθήσει
– Υπήρξε και μία άλλη δράση με τα σχολικά είδη. Αν θέλετε να μας μιλήσετε και γι’ αυτή
«Η ιδέα για τα σχολικά σε αναμονή γεννήθηκε πέρσι την Μεγάλη Εβδομάδα στο σπίτι, πλένοντας τα πιάτα. Σε περίοδο νηστείας λοιπόν, περιμένοντας το θαύμα της Ανάστασης του Θεανθρώπου, σκέφτηκα πως ωραία είναι όλα αυτά (αναφερόμενη στη νηστεία) και καλώς γίνονται, ουσιαστικά όμως τι μπορούμε να κάνουμε για να σηκώσουμε λίγο από το βάρος του σταυρού που κουβαλάει κάποιος;
Ως μητέρα, αρχικά σκέφτηκα τα παιδιά και το έξοδο που έχουμε εμείς οι γονείς κάθε χρόνο στην έναρξη της κάθε σχολικής χρονιάς.
Ρώτησα στην Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου εάν υπάρχουν ανάγκες και λαμβάνοντας θετική απάντηση, ενημέρωσα τα μέλη του Δ.Σ. για την ιδέα μου και το πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί, ώστε να φτάσουν τα σχολικά είδη στα χέρια των παιδιών που έχουν πραγματική ανάγκη, χωρίς ωστόσο να επηρεάζεται η ροή του κύκλου εργασιών των καταστημάτων που συνεργάστηκαν τελικά για την δράση.
Δεν θα πω ψέματα.
Χρειάστηκε αρκετό τρέξιμο και οργάνωση, αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο!
Η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή ως γονιός και βλέποντας πως υπάρχουν οικογένειες που ζορίζονται στο ξεκίνημα της κάθε χρονιάς , πίστευα ότι θα υπήρχε ανταπόκριση, ωστόσο η αγάπη του κόσμου, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
Τη δράση μας με τα σχολικά στήριξαν και οι πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής: Καβακλί, Μακεδονία, Ένωση και Αριστοτέλης, όπως θα πρέπει να αναφέρω ότι υπήρχε και η υποστήριξη της Συμβούλου Εκπαίδευσης της Πρωτοβάθμιας Δυτικής Θεσσαλονίκης κυρίας Πάσχου.
Μέσω των Κέντρων Κοινότητας και της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Χαλκηδόνας, μοιράστηκαν σχολικά είδη σε μαθητές από κοινωνικά ευπαθείς ομάδες σε ολόκληρο το Δήμο.
Δώσαμε και δώσατε χαμόγελα, αγάπη και ανακούφιση στο γονέα που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα έξοδα. Είδατε;! Κι εδώ κοινός παρονομαστής το ΜΑΖΙ. Δεν είναι τυχαίο. Είναι αναγκαίο στις μέρες μας. Οι συνθήκες το επιβάλλουν».
«Εμείς οφείλουμε να τους δείξουμε το δρόμο προς το φως με τις επιλογές και τις πράξεις μας. Ας τους μάθουμε λοιπόν να αγαπάνε»
– Τελικά τι χρειάζεται για να βοηθήσει ο άνθρωπος τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται;
«Αρχικά θα πρέπει να σε νοιάζει. Με τη λογική του παραλόγου που υπάρχει στο μυαλό κάποιων, ας ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα και όλα καλά, δεν μπορούμε να μιλάμε για εν συναίσθηση και ανθρωπιά. Αυτό. Να σε νοιάζει, να το θέλεις και να έχεις στο μυαλό σου ότι το καλό επιστρέφει αργά ή γρήγορα σε σένα.
Όλοι είμαστε περαστικοί σε αυτή τη ζωή. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν πάντα στο μυαλό τους την υστεροφημία, το αποτύπωμά τους δηλαδή στο χρόνο και γι’ αυτό υπήρξαν σπουδαίοι.
Ίσως αυτό να είναι το κλειδί. Να μας νοιάζει η καλή ανάμνηση που αφήνουμε μέσα από το ήθος μας, τις πράξεις και τα έργα μας. Τα παιδιά είναι το μέλλον.
Εμείς οφείλουμε να τους δείξουμε το δρόμο προς το φως με τις επιλογές και τις πράξεις μας. Ας τους μάθουμε λοιπόν να αγαπάνε.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το axioslife.gr και εσάς κύριε Νάσκα για το βήμα που μου δίνετε, καθώς και για την υποστήριξη σας στην προσπάθεια του Συλλόγου μας για ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, αλλά και για μία κοινωνία διαφορετική, αλληλέγγυα και καταλληλότερη για τα παιδιά μας».
