Χρυσοβαλάντω Δεδέ, 15 ετών, μαθήτρια Α΄ Λυκείου , από τα Κουφάλια Θεσσαλονίκης…
Δεν της άρεσε καθόλου το ταε κβο ντο όταν το ξεκίνησε.
Αυτό όταν ήταν 4,5 χρονών, γιατί στα 15 της χρόνια περήφανη και νικήτρια στάθηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο Jezolo της Ιταλίας με το χρυσό μετάλλιο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας ακούγοντας τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας.
Ο μπαμπάς (Πάνος) ήταν αυτός που την ώθησε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο άθλημα από μικρή ηλικία για να φτάσει σήμερα η Χρυσοβαλάντω Δεδέ να λέει: «Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το ταε κβο ντο».
Ο μπαμπάς όμως είναι αυτός που πρέπει να τηρήσει μια υπόσχεση που έδωσε στη Χρυσοβαλάντω μετά την τεράστια επιτυχία της στην Ιταλία και την κατάκτηση της κορυφής του κόσμου.
Λίγη υπομονή και θα καταλάβετε ποια ήταν η υπόσχεση που έδωσε.
Το axioslife.gr βρέθηκε στις εγκαταστάσεις του ΑΣ Αξιός στα Κουφάλια, συλλόγου της παγκόσμιας πρωταθλήτριας και είχε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία μαζί της.
Για την πρόσφατη επιτυχία στην Ιταλία, για το πως ξεκίνησε η σχέση της με το ταε κβο ντο, για την οικογένεια που τη στηρίζει σε κάθε βήμα της και τη συγκίνηση που ένιωσαν μετά τον τελικό στο Jezolo.
Μιλήσαμε για τους φίλους της που πίστευαν στην επιτυχία της, αλλά και για τους προπονητές Στάθη Πασχαλίδη και Δημήτρη Κατηρτσίδη.
Και για την υπόσχεση του μπαμπά όπως προαναφέραμε..
«Δικαιώθηκαν οι κόποι μου και η προσπάθεια που έκανα όλα αυτά τα χρόνια»
-Τελειώνει ο αγώνας και έχεις κατακτήσει το χρυσό. Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που ήρθαν στο μυαλό σου αφού ηρέμησες;
«Στην αρχή συγκινήθηκα πάρα πολύ, έκλαιγα. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ούτε τώρα, επειδή είναι πολύ μεγάλη η επιτυχία.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι δικαιώθηκα γιατί με τη συγκεκριμένη αθλήτρια στον τελικό είχαμε παίξει πολλούς αγώνες εδώ.
Δικαιώθηκαν η προπόνησή μου, οι κόποι μου, ο πόνος και γενικότερα όλο αυτό που τράβηξα τα τελευταία χρόνια και ειδικά τους τελευταίους μήνες που ήταν η προετοιμασία».
«Να ακούς τον εθνικό ύμνο είναι πολύ μεγάλη περηφάνια και τιμή»
– Τι σημαίνει για εσένα η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα;
«Είναι σίγουρα η περηφάνια, είναι κάτι πάρα πολύ μεγάλο για αυτό ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει.
Να ακούς τον εθνικό ύμνο είναι πολύ μεγάλη περηφάνια και τιμή.
Είναι πολύ μεγάλη κατάκτηση και συγκίνηση να ακούς τον εθνικό ύμνο πάνω στο ψηλότερο βάθρο σε μια τέτοια διοργάνωση»
– Τι χρειάζεται για να φτάσει κάποιος σε μια τέτοια επιτυχία;
«Δεν ήταν καθόλου εύκολο, κάθε μέρα προπόνηση, πολλές ώρες προπόνηση, να απομονώνεσαι από άλλα πράγματα στην καθημερινότητά σου.
Οι φίλοι μου έβγαιναν έξω και εγώ δεν πήγαινα, σίγουρα ήταν δύσκολο αυτό.
Είναι δύσκολο, αλλά αν υπάρχει θέληση όλα γίνονται.
Αλλά με βοήθησε και το γεγονός ότι με υποστηρίζει η οικογένεια μου. Έχω ανθρώπους δίπλα μου, που με υποστηρίζουν, δεν έχω κάποιο παράπονο για αυτό».
«Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς το ταε κβο ντο στη ζωή μου»
– Σχολείο, αθλητισμός και προσωπική ζωή, πώς τα συνδυάζεις όλα αυτά;
«Κύριος στόχος για να εξασφαλίσω το μέλλον μου είναι ότι ο αθλητισμός είναι πρώτα από όλα, γιατί είναι κάτι που το αγαπώ πάρα πολύ και το κάνω από πολύ μικρή.
Οπότε είναι το πρώτο, μετά φροντίζω να ασχοληθώ όσο μπορώ με το σχολείο, αλλά προσπαθώ να κοινωνικοποιούμε ταυτόχρονα, να βγαίνω έξω όσο μπορώ και έχω δυνάμεις. Προσπαθώ να τα συνδυάσω όλα αυτά.
Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά προσπαθώ, αντέχω ακόμα».
– Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το ταε κβο ντο και γιατί επέλεξες αυτό το άθλημα;
«Ξεκίνησα 4,5 χρονών, δέκα χρόνια έκλεισα φέτος.
Ο μπαμπάς μου ήθελε να πάω, η μαμά μου δεν ήταν πολύ θετική, γιατί εντάξει, κορίτσι είναι, να πάει μπαλέτο. Αλλά μετά το σκέφτηκε και λίγο από άποψη αυτοάμυνας και προστασίας.
Ξεκίνησα αλλά στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου.
Στη συνέχεια, άρχισα να κάνω παρέες, να μπαίνω πιο πολύ στον κόσμο του ταε κβο ντο, να τον γνωρίζω, γιατί όσο ήμουν μικρή ήταν αλλιώς.
Γνώρισα το ταε κβο ντο, έμαθα την ιστορία του, το αγάπησα σαν άθλημα και σιγά σιγά άρχισε να γίνεται η ζωή μου.
Πλέον δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς το ταε κβο ντο στη ζωή μου, ούτε πιστεύω πως θα ήταν ίδια η ζωή μου αν δεν είχα ασχοληθεί με αυτό.
Δεν θέλω να το σταματήσω ,έχω βάλει στόχο, όσο μπορώ, να ασχοληθώ και με την προπονητική».
– Θα έλεγες σε ένα νέο παιδί να ασχοληθεί με αυτό το άθλημα, και αν ναι, γιατί;
«Σίγουρα. Πρώτα από όλα από άποψη ασφάλειας, γιατί είναι μαχητικό άθλημα και σε προστατεύει.
Είναι άθλημα πειθαρχίας και σε βοηθάει και στην κοινωνική σου ζωή, αυτό που είπαμε και πριν.
Αξίζει να ασχοληθείς, αλλά βέβαια για να ασχοληθείς δεν θέλει να είσαι μαλθακός, Θέλει να πονάς, να δίνεις χρόνο, να δίνεις αίμα και ιδρώτα, να αντέχεις.
Θέλει πολλά πράγματα για να αντέχεις και να φτάσεις σε ένα υψηλό επίπεδο».
Η υπόσχεση του μπαμπά, η πίστη και η συγκίνηση των φίλων
– Οι φίλοι σου πώς αντιμετώπισαν το ότι κατέκτησες το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο;
«Οι φίλοι μου ήταν σίγουροι για εμένα. Μου είπαν, απλά στείλε μας μήνυμα μόλις τελειώσεις τον αγώνα. Εγώ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπω καν στα μετάλλια, πόσο μάλλον να πάρω το χρυσό.
Όταν τους πήρα τηλέφωνο να τους πω ότι κατέκτησα το χρυσό συγκινήθηκαν.
Η οικογένειά μου, όλοι έκλαιγαν με όσους μίλησα. Ήταν πολύ υποστηρικτικοί σε όλη την πορεία, ποτέ κανείς δεν παραπονέθηκε να μου πει βγες έξω, μην πας μια φορά προπόνηση.
Πάντα ήταν υποστηρικτικοί μαζί μου, καταλάβαιναν, ήταν δίπλα μου.
Και αυτό έπαιζε πάρα πολύ σημαντικό ρόλο γιατί κατά τη διάρκεια του αγώνα το σκεφτόμουν αυτό.
Να μην απογοητεύσω κάποιους που πιστεύουν σε εμένα, ότι μπορώ να πάρω το χρυσό».
– Σου έχει μείνει στο μυαλό μια φράση ή μια ατάκα με αφορμή την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου; Από την οικογένεια ή τους φίλους;
«Ο μπαμπάς μου όταν πέρασα στην πρόκριση μου είχε πει ότι θα μου πάρει κινητό. Δεν μου το πήρε τότε, μου το πήρε τώρα.
Και όταν κέρδισα, ήταν συγκινημένος και έκλαιγε, μου είπε ότι θα μου πάρει αμάξι».
– Ο επόμενος στόχος;
«Είναι το πανελλήνιο πρωτάθλημα τον Φεβρουάριο για να μπω στην εθνική, αν περάσω, για να πάω στο πανευρωπαϊκό, αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος στόχος. Τα υπόλοιπα είναι διασυλλογικά».
– Στάθης Πασχαλίδης, Δημήτρης Κατηρτσίδης
«Έχουν γίνει οι δεύτεροι μπαμπάδες μου, είναι πολύ υποστηρικτικοί. Είναι δίπλα μου πάντα, με υποστηρίζουν πολύ, δίνουν χρόνο σε εμένα, ποντάρουν πάρα πολλά σε εμένα.
Είναι αν όχι ο πρώτος παράγοντας, σίγουρα ο δεύτερος παράγοντας που με βοήθησε να πάρω το χρυσό, Είναι δίπλα μου, κάθε μέρα είμαστε μαζί, πιστεύουν σε εμένα, με βοηθάνε συνεχώς».
Στάθης Πασχαλίδης: «Από τα πιο ωραία συναισθήματα για έναν προπονητή»
Το axioslife.gr ζήτησε και την άποψη του προπονητή της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Στάθη Πασχαλίδη για την επιτυχία της αθλήτριας του και τον επόμενο στόχο.
«Βήμα – βήμα, τώρα πάμε του χρόνου για το πανελλήνιο πρωτάθλημα και μετά το πανευρωπαϊκό. Τώρα θα πάμε σε ένα τουρνουά στη Βουλγαρία, η Βαλάντω είναι πάλι με την εθνική ομάδα», μας είπε αρχικά και συνέχισε αναφερόμενος για το τι σημαίνει για τον ίδιο να έχει μια αθλήτρια από 4,5 χρονών και να φτάνουν μαζί στην κορυφή του κόσμου:
«Είναι το πιο ωραίο συναίσθημα, να παίρνεις έναν αθλητή από μικρό νήπιο και να τη βλέπεις ολόκληρη γυναίκα να φτάνει στην κορυφή του κόσμου.
Από τα πιο ωραία συναισθήματα για ένα προπονητή».
