Η Κατερίνα Χαραλαμπίδου όταν ήταν μικρή έβλεπε νιντζάκια στην τηλεόραση, της άρεσαν.
Όπως και οι ταινίες με τον Μπρους Λι.
Τα χρόνια πέρασαν η Κατερίνα μπήκε μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και άρχισε να βλέπει να έρχονται η μια νίκη μετά την άλλη και μαζί οι τίτλοι.
Στην Ελλάδα, αλλά και με χρυσά σε παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το kick boxing είναι το άθλημά της, όπως είπε η ίδια στη συζήτηση που είχε με το axioslife.gr, σε αυτό έχει τις περισσότερες επιτυχίες.
Τα χρόνια περνούν , αλλά η Κατερίνα Χαραλαμπίδου δεν το βάζει κάτω, επιμένει, αγωνίζεται και κατακτά νέους τίτλους. Η χρυσή ζώνη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα XFC (Xtreme Fighting Championships) στην πρωτεύουσα της Ιταλία, τη Ρώμη, είναι ο πιο πρόσφατος.
Μέχρι τον επόμενο…
Το λέμε και στον τίτλο του παρόντος κειμένου: Veni, Vidi, Vici, (Ήρθα, είδα, νίκησα) φράση που αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα μετά από μια νίκη του.
Αθλήτριες από τη Μάλτα και την Κούβα ήταν τα εμπόδια για την Κατερίνα Χαραλαμπίδου προς την κορυφή και την κατάκτηση της χρυσής ζώνης και ήδη έχει πάρει τη θέση της μαζί με τις άλλες διακρίσεις της στη σχολή που διδάσκει μαχητικά αθλήματα.
Εκτός από αθλήτρια η Κατερίνα είναι και προπονήτρια, προπονεί παιδιά, που όπως μας είπε είναι ευλογία να το κάνει.
Είπαμε αρκετά και ενδιαφέροντα, μιλήσαμε για το παρελθόν, την αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους, τις συμβουλές που θα έδινε, αλλά και για τον προπονητή της, τον Γιώργο Κιουρτίδη.
Τα νιντζάκια, ο Μπρους Λι, η ενασχόληση στα 18 και η πορεία προς τους τίτλους και τις διακρίσεις
– Από ποια ηλικία ξεκίνησες τον αθλητισμό και γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο άθλημα;
«Από πολύ μικρή, από τα δέκα, είχα ξεκινήσει μόνη μου να γραφτώ, στο λεγόμενο τότε καράτε.
Τότε που εμείς η παλιά γενιά βλέπαμε κάτι νιντζάκια στην τηλεόραση, τον Μπρους Λι, από εκεί εμπνευσμένη ξεκίνησα.
Ξεκίνησα σωστά με τις μαχητικές τέχνες σε μεγάλη ηλικία, γύρω στα 18, με το παραδοσιακό καράτε τότε, σιγά σιγά μπήκα στο kick boxing.
Εκεί είναι οι διακρίσεις μου εμένα, το άθλημά μου είναι το kick boxing, που είναι μισή πυγμαχία.
Ασχολήθηκα και με το ζίου ζίτσου μετέπειτα και όλα αυτά τα παντρέψαμε και καταλήξαμε σε ΜΜΑ . Όλες μου οι διακρίσεις και οι επαγγελματικοί αγώνες ήταν καθαρά στο kick boxing».
Η ικανοποίηση, η αποχή από τους αγώνες και οι ώρες στη σχολή
– Έχει τελειώσει ο αγώνας στην Ιταλία, έχεις πάρει την πρώτη θέση και ηρεμείς. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη που σου ήρθε στο μυαλό;
«Ικανοποίηση. Γιατί απείχα από τα αθλητικά δρώμενα περίπου έξι χρόνια αγωνιστικά.
Δεν είχα πει βέβαια ότι τελείωσα, δεν είχα κάνει το τελείωμα που ίσως φανταζόμουν εγώ. Εκ των πραγμάτων σταμάτησα, δηλαδή ξεκίνησα εδώ τη σχολή μόνη μου, οπότε αφοσιώθηκα εδώ, γιατί είμαι εδώ από το πρωί.
Είμαι πολλές ώρες και δεν είχα τον κατάλληλο χρόνο να προπονηθώ. Με το άνοιγμα της σχολής ήρθε και η εποχή κόβιντ που πάγωσαν τα πάντα και ανοίγοντας τη σχολή αφοσιώθηκα στη δουλειά και όχι στην προπόνηση.
Αυτό ήρθε τυχαία, αλλά πολύ ωραία, οπότε,ναι, ένιωσα ικανοποίηση γιατί μετά από τόσα χρόνια θεωρώ ότι μπήκα δυναμικά».
– Το διάστημα της αποχής από τους αγωνιστικούς χώρους;
«Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο γιατί στην ουσία δεν απέχω από τους αγωνιστικούς χώρους.
Δηλαδή το ζω μέσα από τους αθλητές, άρα λοιπόν μπορεί εγώ να μην πατούσα στο ρινγκ να αγωνιστώ, αλλά ζούσα τον παλμό μέσα από τους αθλητές, μέσα από τα παιδιά.
Δεν είχα φύγει τελείως, ήμουν, είμαι και θα συνεχίσω να είμαι μέσα στον χώρο».
Η κούραση και η θέληση που ξεπερνάει τις δυσκολίες
– Σε ανάρτηση στον προσωπικό λογαριασμό στο fb γράφεις, μεταξύ άλλων: «Αυτούς που μου είπαν 44 και θα αγωνιστείς; Και δεν λέω ακόμη στοπ». Θα ήθελα να σε ρωτήσω το εξής, η θέληση και η μαχητικότητα ενίοτε μπορεί να νικήσει και τον χρόνο; Γιατί αλλιώς νιώθει μετά από χρόνια, το σώμα κουράζεται
«Εννοείται. Κουράζετε το σώμα και δεν είναι εύκολο άθλημα. Τίποτα δεν ήταν εύκολο, ούτε στην προετοιμασία μου, γιατί δεν έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και αυτό που είχα στο μυαλό μου και δεν ήταν εύκολος ούτε ο αγώνας.
Μην ξεχνάμε ότι είμαι 44 και το σώμα όσο και να θέλει δεν μπορεί να πάει. Οι αντίπαλες κοπέλες ήταν νεαρές, ήταν 25-25 ετών, είναι τεράστια η διαφορά αγωνιστικά. Στην ουσία παίξαμε εμπειρικά βέβαια, δηλαδή έπαιξε η εμπειρία με τη νιότη.
Δύσκολο, πολύ.
Το χάρηκα όμως για αυτούς που δεν το πίστεψαν, γιατί όντως είχα πολλούς και από το κοντινό περιβάλλον, που μου έλεγαν, τώρα, κοντεύεις 45 χρονών και θα πας να αγωνιστείς;
Η θέληση όμως τα ξεπερνάει».
«Και τα άσχημα τα θυμάμαι, σε θωρακίζουν και σε δυναμώνουν»
– Ποια στιγμή δεν θα ξεχάσεις στην καριέρα σου;
«Και τα άσχημα τα θυμάμαι, γιατί και τα άσχημα σε θωρακίζουν και σε δυναμώνουν όταν είσαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνεις.
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο, το καθένα είναι ξεχωριστό. Υιοθετώ αυτό που λέει ο δικός μου δάσκαλος, ο δρόμος έχει αξία.
Δηλαδή ποτέ δεν σκέφτεσαι το τέλος, την κατάληξη. Μετά από τόσα χρόνια ακόμη και από τις ήττες μου μένουν θετικά, γιατί δεν τα παράτησα.
Στην ουσία είσαι πάλι νικητής. Αλλά είναι ο δρόμος, αυτά που κάνεις, η διαδικασία του να φτάσεις.
Οι «στερήσεις», όταν οι φίλοι θα βγουν και εσύ έχεις την προπόνηση και πρέπει να κοιμηθείς νωρίς. Είναι ο δρόμος που έχει την ομορφιά.
Για αυτό είναι ωραίος ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός».
– Τι λες σε ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με αυτά τα αθλήματα; Υπάρχει και ένας φόβος από γονείς μην χτυπήσει το παιδί, τα θεωρούν επικίνδυνα
«Με τα χίλια να ασχοληθούν. Περισσότερα επικίνδυνα είναι όλα τα υπόλοιπα αθλήματα. π.χ, στο μπάσκετ προσπαθείς να βάλεις καλάθι. Άρα κάποια στιγμή που θα πηδήξεις να πάρεις την μπάλα μπορεί να δεχθείς μια αγκωνιά.
Εδώ αυτό που κάνεις είναι να εκπαιδεύεσαι πάνω σε αυτό. Άρα τι γίνεται;
Αρχικά μαθαίνεις να αμύνεσαι πρώτα, μαθαίνεις τα σωστά σημεία, υπάρχουν κανονισμοί, υπάρχουν προστατευτικά.
Φοράς κάσκα, φοράς μασελάκι, επικαλαμίδες και ειδικά γάντια που απορροφούν κραδασμούς, φοράς σπασουάρ.
Είσαι πλήρως εξοπλισμένος, υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν αντικανονικά χτυπήματα, υπάρχει ο αθλητής και ο προπονητής που σε ελέγχουν».
«Είναι ευλογία να προπονείς παιδιά, μου διδάσκουν πράγματα που δεν θα τα διδαχθώ αλλού»
– Πώς σου φαίνεται όλο αυτό να προπονείς παιδιά;
«Υπέροχο. Είναι ευλογία να δουλεύεις με παιδιά και όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω ότι συνεργάζομαι.
Είναι ευλογία, συνεργάζομαι γιατί εγώ διδάσκω μια τέχνη και αυτά μου διδάσκουν πράγματα που δεν θα τα διδαχθώ αλλού.
Δηλαδή ένα χαμόγελο, μια κουβέντα, ένα βλέμμα, έχουν τόση αλήθεια μέσα τους που δεν θα τα πάρεις από μεγάλους, που υπάρχει πλέον η πονηριά, ούτε από τους έφηβους.
Παίρνω αγάπη από τους έφηβους, τα αγαπάω τα παιδιά, βλέπουν ότι τους αγαπάω και το καταλαβαίνουν.
Το παιδί όμως έχει όμως ακόμη την αθωότητα. Είναι ευλογία, δοξάζω τον Θεό που εδώ και 25 χρόνια κάνω αυτό το πράγμα και δουλεύω με παιδιά.
Όσο μου δίνει δύναμη ο Θεός θέλω να το κάνω, όσο κρατάνε τα πόδια μου και με έχει γερή θέλω να το κάνω».
«Χωρίς τον προπονητή δεν είσαι, χωρίς αυτόν δεν γίνεσαι, είναι το άλλο μισό ενός αθλητή»
– Γιώργος Κιουρτίδης, ο προπονητής σου
« Ο προπονητής για έναν αθλητή είναι το άλλο μισό, χωρίς αυτόν δεν είσαι, χωρίς αυτόν δεν γίνεσαι.
Όπως ο μπαμπάς θα μάθει ένα παιδί από μικρό να περπατάει είναι το αντίστοιχο ο προπονητής. Είναι ο αθλητικός πατέρας που θα σου μάθει και θα προχωρήσεις όταν τον συμβουλεύεσαι σωστά.
Είναι όλα μαζί, είναι δάσκαλος, είναι φίλος, είναι καθοδηγητής, είναι ο μέντορας, είναι πολλά».
– Υπάρχουν επόμενοι στόχοι για την Κατερίνα;
«Τώρα που μπήκαμε σε αυτή διαδικασία θα το σκεφτώ για να είμαι ειλικρινής. Ναι, υπάρχουν.
Ξέρεις τι γίνεται; Είναι μικρόβιο, καταρχήν υπάρχουν κατηγορίες στις οποίες μπορώ να μπω στα βαθιά σαν βετεράνος.
Υπάρχει κατηγορία βετεράνων, εγώ εκεί αγωνίζομαι κανονικά, άσχετα αν μας έπιασε και μπήκαμε στην τετράδα με νεαρές.
Ήταν τρέλα, ήταν αυτό που έγραψα, ευχαριστώ τον δάσκαλό μου που ακολουθεί την τρέλα μου.
Του είπα, να πάω εγώ;
Και με κοίταξε και μου είπε: Θέλεις;
Του λέω ναι.
Και μου είπε, πάμε αύριο για τρέξιμο».
Κλείνοντας τη συζήτηση η Κατερίνα Χαραλαμπίδου θέλησε μέσω του axioslife.gr να ευχαριστήσει κάποιους ανθρώπους:
«Ευχαριστώ τους χορηγούς μου που στήριξαν αυτή την προσπάθεια, χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν.
Τίποτα δεν γίνεται χωρίς χορηγίες, δυστυχώς το κράτος, η πολιτεία δεν στηρίζει τίποτα ακόμη και σε πολύ μεγάλα πράγματα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Χρηστίδη Χρήστο και τον κύριο Χρηστίδη Παναγιώτη, ιδιοκτήτες της Mr Gadget.
Και τον κύριο Παναγιώτη Θεοδώρου θέλω να ευχαριστήσω, χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν».
