Η καταγωγή του είναι από τον Καστανά του Δήμου Χαλκηδόνος, αλλά ζει στον Άγιο Αθανάσιο.
Τον Γιάννη Τάσκα τον άκουσα για πρώτη φορά να τραγουδάει περίπου πριν από έναν χρόνο στο «Καβακλι» του Αγίου Αθανασίου.
Καθαρή φωνή, ευγενική παρουσία και συμπεριφορά, δεκτικός στις…αναπόφευκτες παραγγελίες τραγουδιών των θαμώνων, παρέσυρε τον κόσμο στις μουσικές του. Μαζί με τους συνεργάτες του…
Τον ξανάκουσα μετά από πολύ καιρό αν και στο μεσοδιάστημα τον είχα δει πολλές φορές, ζούμε στο ίδιο χωριό.
Αναρωτήθηκα λοιπόν: Γιατί δεν κάνεις μια συνέντευξη στο axioslife.gr τον Γιάννη Τάσκα;
Να μάθεις πως είναι ο άνθρωπος όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά και και κάτω από αυτή.
Και την κάναμε, βρεθήκαμε με τον Γιάννη και είπαμε αρκετά και ενδιαφέροντα. Για τη μουσική, για το τραγούδι, για το πως ξεκίνησε, για τις στιγμές που δεν θα ξεχάσει.
Έσταζε μέλι όταν μίλησε για τον Γιάννη Τσιτσινάκη, τον άνθρωπο που τον μύησε και τον ώθησε στη μουσική όπως είπε στο axioslife.gr.
Είπαμε κι άλλα, λίγο πιο…άβολα όπως για τι δυσκολίες έχει συναντήσει όλα αυτά τα χρόνια αφού μην ξεχνάμε πως έχει να κάνει συχνά με ανθρώπους που συνδυάζουν την κατανάλωση αλκοόλ με…καημούς, διάφορα συναισθήματα και φυσικά με τις παραγγελιές. «Πες αυτό το τραγούδι, πες το άλλο, θέλω και εκείνο».
Τέλος, μιλήσαμε και για τους γιους του, τον Θανάση και τον Νικόλα και αν θα ακολουθήσουν τα δικά του μουσικά χνάρια.
«Όλα ξεκίνησαν όταν άκουσα να τραγουδάει και να παίζει κιθάρα ο Γιάννης Τσιτσινάκης»
– Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική;
«Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε ουσιαστικά από ένα συγγενικό μου πρόσωπο, τον ξάδερφό μου τον Γιάννη Τσιτσινάκη.
Αυτός άρχισε να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει και άρχισα να τον παρακολουθώ και να θαυμάζω αυτό το πράγμα το οποίο με γέμιζε μέρα με τη μέρα.
Έτσι είχα και εγώ την ανάγκη να μάθω κάποιο μουσικό όργανο. Όποτε έπαιζε μουσική ο Γιάννης εγώ έμενε με ανοιχτό το στόμα, τον χάζευα. Ο πατέρας μου με έστειλε σε μια σχολή στον Άγιο Αθανάσιο και έμαθα κάποια πράγματα στην κιθάρα.
Μετά ο δάσκαλός μου είδε ότι μπορώ και να τραγουδήσω και με βοήθησε πάνω σε αυτό. Με έβαλε πρώτη φορά να τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο στη Γιορτή Κρασιού στην Αγχίαλο, άνοιγα εγώ το πρόγραμμα και θα έλεγα τέσσερα τραγούδια.
Εκείνη τη χρονιά ήταν ο Δημήτρης Τερζόπουλος και η Ζωζώ Σαπουντσάκη τα ονόματα. Τότε η γιορτή κρατούσε 60 μέρες, κάθε μέρα τραγουδούσαμε.
Από εκεί και μετά το ένα έφερε το άλλο να και δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να πάω στη Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκα μόνος μου, άκουγα τις κασέτες μου, έγραφα τους στίχους, έγραφα τις συγχορδίες, εκπαίδευσα το αυτί μου ουσιαστικά, να έχω μουσικό αυτί. Κάθε φορά μάθαινα κάτι καινούριο».
– Και ερχόμαστε στο σήμερα για να σε ρωτήσω. Γιατί συνεχίζεις να τραγουδάς;
«Το τραγούδι είναι για εμένα ψυχοθεραπεία, ανάγκη, μπαίνω σε ένα άλλον κόσμο, σε έναν δικό μου κόσμο. Νιώθω ότι πάω σε άλλο πλανήτη, σε άλλη διάσταση και με γεμίζει πάρα πολύ. Και με γεμίζει πιο πολύ που κάνω τον κόσμο να διασκεδάσει, να περάσει όμορφα και να τραγουδήσει μαζί μου».
Το παιδικό όνειρο, η συνεργασία με τη Χριστίνα Μαραγκόζη και το «Θα προχωράμε μαζί»
– Με ποιους καλλιτέχνες γνωστούς έχεις συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια;
«Έχω συνεργαστεί με αρκετά ονόματα. Με τη Βασιλική Νταντά, τον Βαλάντη, με την Άντζελα Δημητρίου, με τον Βασίλη Τερλέγκα, με τον Ζαφείρη Μελά, με τη Χριστίνα Μαραγκόζη, τη Μαριάνα Παπαμακαρίου ενώ έχω συνεργαστεί με τον Σταύρο Παζαρέντση, τον βιρτουόζο του κλαρίνου.
Με τη Χριστίνα Μαραγκόζη συνυπήρξαμε μια βραδιά στον Μύλο. Ήταν ίσως η μεγαλύτερη στιγμή για εμένα διότι τραγουδήσαμε μαζί το «Θα προχωράμε μαζί». Ήταν ένα παιδικό όνειρο που το θεωρούσα άπιαστο μέχρι εκείνη τη νύχτα, αλλά έγινε πραγματικότητα».
Νταλάρας, Βιτάλη, Αντέλ και «Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια μου», «Μακριά μου να φύγεις»
-Τρεις καλλιτέχνες που θα ξεχώριζες σαν Γιάννης;
«Έχει πάρα πολλές φωνές που με αγγίζουν, αλλά θα ξεχώριζα λίγο πιο πολύ τον Γιώργο Νταλάρα. Για τη φωνή του, αλλά και για όλα αυτά που έχει κάνει τόσα χρόνια, έχει ασχοληθεί με πολλά είδη τραγουδιού. Είναι απεριόριστο υλικό για μελέτη, μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ.
Την Ελένη Βιτάλη ξεχωρίζω και θα σου πω μια ακόμη φωνή που μου αρέσει. Η Αντέλ, την οποία παρακολουθώ στο YouTube από την αρχή μέχρι τώρα. Είναι φανταστική φωνή.
Από τραγούδια σίγουρα θα σου πω του Νταλάρα «Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια μου» του Χρήστου Νικολόπουλου.
Από τη Βιτάλη με έχει στιγματίσει, όπως και πολλούς άλλους, το «Μακριά μου να φύγεις» παρόλο που δεν είναι δικό της».
-Και οι γιοι ακολουθούν τα χνάρια του μπαμπά
«Ναι, και τα παιδιά μπαίνουν στο τριπάκι, ειδικά ο πιο μεγάλος μου γιος ο οποίος ασχολείται με τα τύμπανα και το αρμόνιο.
Θέλει να μάθει κι άλλα πράγματα και βλέπω ότι το αυτί του ακούει καλά, ότι του δείχνω το μαθαίνει γρήγορα. Και ο μικρός προσπαθεί, αλλά ακόμη δεν έχει δείξει σημάδια, μέχρι στιγμής του αρέσει το ποδόσφαιρο. Δεν θέλω να ασχοληθούν με το ζόρι».
Το Ισραήλ, η Βουλγαρία και οι συναυλίες που έγιναν για καλό σκοπό
– Η πιο ωραία αλλά και η πιο απρόβλεπτη στιγμή;
« Σημαντική στιγμή ήταν αυτή με τη Μαραγκόζη που προανέφερα. Επίσης ήταν και οι συναυλίες που κάναμε για να βοηθήσουμε κάποια παιδιά που είχαν πρόβλημα με την υγεία τους. Να μαζέψουμε χρήματα για να γίνουν καλά».
– Μέχρι που έχει πάει ο Γιάννης Τάσκας να τραγουδήσει;
«Έχω πάει και εξωτερικό. Πρόσφατα, μαζί με τον Βασίλη Μπατή πήγαμε στο Ισραήλ μια εβδομάδα πριν ξεκινήσουν οι εχθροπραξίες.
Στη Βουλγαρία πήγα με τον Στέλιο Διονυσίου, ενώ από την Ελλάδα το πιο μακρινό που πήγα ήταν η Κρήτη μαζί με τον Ζαφείρη Μελά και την Εβίτα Σερέτη. Σε όλη την Κεντρική Μακεδονία έχουμε πάει και έχουμε τραγουδήσει».
– Αυτά που ακούγονται για τα πανηγύρια και γενικότερα για τις εκδηλώσεις;
«Διάβασα κάποια άρθρα για την οικονομική τους λειτουργία και τις συνθήκες υγιεινής που επικρατούν. Να καταργηθεί το πανηγύρι δεν νομίζω, ίσως να είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που θα μας ενώσει και θα μας κάνει να αντιδράσουμε μαζικά.
Το πανηγύρι είναι βαθιά ριζωμένο στο DNA του Έλληνα και της λαϊκής μας παράδοσης».
– Τι σημαίνει παράδοση για εσένα;
«Σημαίνει κάτι πολύ βαθύ μέσα στο πέρασμα των αιώνων που έχει φτιαχτεί από τους Έλληνες. Κάθε περιοχή έχει τα δικά της ήθη και έθιμα, ακόμη και από τους πρόσφυγες που ήρθαν από τον Πόντο ή τη Μικρά Ασία.
Είναι ένα σύμπλεγμα πραγμάτων που έχει εδραιωθεί και είναι το Α και το Ω της ύπαρξής μας και του πολιτισμού μας».
Οι…παραγγελιές από τον κόσμο και οι δύσκολες καταστάσεις
– Τις παραγγελιές του κόσμου πώς τις αντιμετωπίζεις;
Γελάει…«Πάντα με καλή διάθεση. Ο κόσμος απο τη χαρά του που περνάει καλά θέλει να ζητήσει ένα τραγούδι που το αγαπάει περισσότερο.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν πιει λίγο παραπάνω και θα επιμείνουν λίγο παραπάνω και θα γίνουν εκνευριστικοί λίγο παραπάνω, αλλά επειδή τους έχουμε βιώσει το αντιμετωπίζουμε με πολλή ψυχραιμία, με πολλή αγάπη.
Αν είναι κάποιο τραγούδι που το ξέρω θα το πω κάποια στιγμή, δεν θέλω να χαλάσω τη ροή του προγράμματος. Θα του πω με όμορφο τρόπο ότι δεν το ξέρω.
Αν είναι κάποιος εριστικός και προκαλεί φασαρία και χαλάει όλη την ατμόσφαιρα θα τον απομακρύνω με τον τρόπο μου για να γίνουν όλα όπως πρέπει».
– Δύσκολες καταστάσεις έχεις αντιμετωπίσει;
«Ναι, έχω αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις. Συνήθως είναι με ανθρώπους που έχουν μεθύσει πάρα πολύ και θέλουν να προκαλέσουν φασαρία.
Αλλά έχω βρεθεί και σε μαγαζί φίλης που δεν την ήθελαν και έβαζαν κάποιους άλλους να κάνουν φασαρία, να γίνει δυσφήμιση.
Έχω βρεθεί σε πολλά, και σε ξύλο. Θέλει πολλή ψυχραιμία από εμάς που είμαστε στην ορχήστρα, αλλά και από αυτούς που είναι νηφάλιοι κάτω για να αντιδράσουν σωστά όπως πρέπει να μη γίνει κανένα κακό».
Η συναυλία στη Βουλγαρία με τον Στέλιο Διονυσίου και ένα όνειρο ζωής
-Τον περισσότερο κόσμο που τον είδες; Σε ποια εκδήλωση;
«Σε ένα αμφιθέατρο στη Βουλγαρία που πήγαμε με τον Στέλιο Διονυσίου σε μια συναυλία.
Και πολύ παλιά, σε μια εκδήλωση που συμμετείχα στο Θέατρο Δάσους.
Είναι ένα παιδικό όνειρο ακόμη να συμμετέχω σε κάποια συναυλία στο Θέατρο Γης ή σε αντίστοιχα θέατρα. Είναι όνειρο ζωής».
– Προσωπικός χρόνος μένει για εσένα; Ή σε γεμίζει όλο αυτό που ζεις με τη μουσική;
«Μένει κάποιος προσωπικός χρόνος, αν και λόγω της πρωινής μου εργασίας είναι περιορισμένος ο ελεύθερος χρόνος, αλλά βρίσκω χρόνο να αδειάσω.
Γιατί καμία φορά συναναστρέφεσαι με πολύ κόσμο και για πολύ διάστημα και κάποια στιγμή έχεις την ανάγκη να είσαι μόνος. Τελείως μόνος, να αδειάσει το κεφάλι σου».
