Απογοητεύτηκε όταν δεν πέρασε στις εξετάσεις που έδωσε στο Κρατικό Θέατρο.
Μια σύμπτωση όμως στάθηκε η αφορμή και η αφετηρία για την πορεία του που συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσα από δυνατούς ρόλους, τη συμμετοχή σε τέσσερις θεατρικές ομάδες και παραστάσεις που κερδίζουν το χειροκρότημα του κοινού.
Γιάννης Βουλγαράκης…
Ή Βίκτωρ Δούσμανης, υπασπιστής του διαδόχου Κωνσταντίνου στην παράσταση «Γέφυρα Απελευθέρωσης» του Δήμου Χαλκηδόνος ή Κολοκοτρώνης ή μπάρμπα Γιώργος ή Ασημάκης στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» που παίζεται από το Θεατρικό Εργαστήρι Κουφαλίων «Δρώμενο».
Και τόσοι άλλοι ρόλοι όλα αυτά τα χρόνια που ενσαρκώνει ανεβαίνοντας στη σκηνή για να κάνει αυτό που αγαπάει.
Να παίζει θέατρο με εξαιρετική παρουσία που χαρίζει γέλιο, λύπη, προβληματισμό, στεναχώρια, χαρά, αλλά και συγκλονιστικές στιγμές που σε καθηλώνουν.
Όπως με την ερμηνεία του στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Το axioslife.gr μίλησε με τον Γιάννη Βουλγαράκη για το θέατρο, τις παραστάσεις που δεν θα ξεχάσει, για το μέλλον και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι θεατρικές ομάδες.
Μιλήσαμε και για τους 64 θεατές που ήταν το κοινό σε κάποια παράσταση.
Οι εξετάσεις που δεν πέρασε, η σύμπτωση και ο Ζήκος
– Πότε και πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για το θέατρο;
«Ξεκίνησε στην τελευταία τάξη του λυκείου που έδωσα εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο. Δεν πέρασα για άλλους λόγους, όχι αν μπορούσα ή όχι και μετά απογοητεύτηκα.
Δεν συνέχισα.
Και όταν ήρθα στη Χαλκηδόνα πήγα να δω μια παράσταση της ομάδας του Μορφωτικού Συλλόγου με παρότρυνση της γυναίκας μου.
Και λέω, θέλω να πάω.
Αλλά από σύμπτωση ευτυχώς ένας ηθοποιός τα παράτησε. Έκανε τον ρόλο του Κιτσάρα στον Ζήκο το 2002 και μου πρότειναν να πάω.
Από το 2002 μέχρι τώρα είμαι μέλος στον Μορφωτικό Σύλλογο Χαλκηδόνας και της θεατρικής ομάδας».
– Σε όλη αυτή τη διαδρομή πόσα έργα έχεις παίξει και ρόλους; Αν θυμάσαι
«Συγχρόνως μετέχω και σε άλλες θεατρικές ομάδες. Είναι 23 στη Χαλκηδόνα, γιατί δυο χρονιές δεν έπαιξα, 7 χρόνια έπαιξα στην Πέλλα, 3 χρόνια στα Κουφάλια, στο Κόκκινο Θεωρείο στο Ωραιόκαστρο, στη Νέα Πέλλα. Είναι πάνω από 30-35 έργα».
– Πώς αισθάνεσαι όταν είσαι πάνω στη σκηνή;
«Τώρα πια δεν έχω άγχος, νιώθω πολύ άνετα. Βλέπω τα παιδιά που αγχώνονται πριν να βγουν στη σκηνή.
Αλλά είναι και στον άνθρωπο. Ο Μάντζιος, που παίζει τα ίδια χρόνια με εμένα και είναι δυο χρόνια πιο παλιός, όταν βγει στη σκηνή σε αγχώνει μόνο που τον βλέπεις.
Και είναι ένας από τους καλύτερους σε όλη την περιοχή».
– Παίζει ρόλο ο κόσμος που υπάρχει στο θέατρο αλλά και το τι ρόλο παίζεις εσύ στο έργο;
«Η θεωρία και ο κανόνας λένε ότι παίζει μεγάλο ρόλο.
Παρόλα αυτά έχουμε παίξει σε θέατρο 700 θέσεων με 64 θεατές.
Δεν καταλάβαμε τίποτα.
Όταν παίζεις ερασιτεχνικά δεν σε απασχολούν τα υπόλοιπα. Ένας επαγγελματίας όμως, σε μια τέτοια περίπτωση σίγουρα θα επηρεαστεί γιατί δεν θα του βγει το μεροκάματο.
Αλλά σίγουρα είναι τελείως διαφορετικό ένα θέατρο γεμάτο και το κοινό να είναι καλό.
Γιατί πολλές φορές αν και το κοινό δεν είναι καλό, δεν σε βοηθάει, βλέπεις αντιδράσεις από το χειροκρότημα, τα επιφωνήματα.
Και λες, αμάν, κάτι δεν πάει καλά εδώ».
Οι παραστάσεις που δεν θα ξεχάσει και «Το Μεγάλο μας Τσίρκο»
– Ποια παράσταση δεν θα ξεχνούσες ποτέ;
«Σίγουρα η παράσταση που κάνουμε αυτή τη στιγμή στα Κουφάλια με έχει σημαδέψει. Είναι η παράσταση που με κάνει να συγκρατώ λυγμούς, να συγκρατώ κάποιο δάκρυ.
Αυτό με τον δικό μου ρόλο, αλλά συνέβη και με άλλη παράσταση, το Νησί της Στέγης που δάκρυζα με το παίξιμο της συναδέλφου.
Είναι δυο παραστάσεις που τις αγάπησα πραγματικά, για αυτό το ξαναπαίζω αυτό το έργο, αλλιώς δεν θα το έπαιζα.
Επίσης, και οι 12 Ένορκοι είναι ένα έργο που μου αρέσει πολύ».
– Επίκαιρο «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», έχει διαχρονικότητα
«Πάντα. Εμβληματικό έργο.
Και εκεί είναι που με πιάνει η συγκίνηση, εμένα και τα υπόλοιπα παιδιά γιατί μιλάμε για αυτά που έχουμε πάθει και παθαίνουμε και δεν θα σταματήσουμε να τα παθαίνουμε.
Λένε ότι ο Καμπανέλλης το μίσησε αυτό το έργο και το λένε πολλοί αυτό.
Μάλλον είναι αλήθεια, αλλά δεν ξέρω γιατί. Και από σκηνοθέτες που γνωρίζω και ξέρουν κάτι παραπάνω από εμάς, λένε ότι το μίσησε αυτό το έργο».
Οι πρόβες, τα ξημερώματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι θεατρικές ομάδες
– Επαγγελματική ζωή, προσωπική, πρόβες και παραστάσεις
«Αν θέλεις όλα τα βρίσκεις. Όταν οι πρόβες ξεκινάνε εννιά το βράδυ τι άλλο θα κάνεις; Θα μείνεις σπίτι.
Οπότε πάμε μέχρι τις 12,1,2 αν και έχουμε φύγει και τέσσερις τα ξημερώματα από την πρόβα.
Ειδικά εδώ στη Χαλκηδόνα φεύγαμε πολύ αργά, αλλά δεν αφήναμε τίποτα, έπρεπε να το τελειώσουμε για να φύγουμε».
– Ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν σήμερα οι θεατρικές ομάδες;
«Ατόμων, ηθοποιών. Έχει ομάδες που μαζεύονται και δεν ξέρουν ποιος θα πρωτοπαίξει και έχει ομάδες που ψάχνουν να βρουν, κυρίως σε άνδρες».
– Νέα παιδιά έρχονται κοντά στις θεατρικές ομάδες;
«Τα τελευταία χρόνια βλέπω αρκετούς νέους να έρχονται κοντά μας και στις τέσσερις ομάδες που συμμετέχω.
Όχι βέβαια σε όλες, εδώ στη Χαλκηδόνα όταν μαζευόμαστε είμαστε κοντά στα 25-30 άτομα.
Δεν ξέρουμε τι έργο θα παίξουμε για να είμαστε περισσότεροι.
Στα Κουφάλια κάτι ανάλογο, είδες φέτος ότι είχαμε άτομα που πρώτη φορά έπαιζαν και μάλιστα πολύ μικρής ηλικίας.
Αυτό είναι βέβαια πρόβλημα σε όλα τα επίπεδα στον πολιτισμό.
Φέτος, για πρώτη φορά στη Χαλκηδόνα σχηματίσαμε τμήμα νέων στα χορευτικά με 20 άτομα και πετάμε στα ουράνια από τη χαρά μας.
Γιατί αυτό έχει πάνω από 20 χρόνια να συμβεί».
«Εδώ είναι η σκηνή, ελάτε αφού σας άρεσε και μας δίνετε συγχαρητήρια»
– Μετά από τόσα χρόνια που είσαι στο θέατρο θα έλεγες σε ένα νέο παιδί να ασχοληθεί;
«Σε κάθε άτομο, νεαρής ηλικίας, που πέρασε να μας χαιρετήσει μετά «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» αυτό τους έλεγα: Εδώ είναι η σκηνή, ελάτε, αφού σας άρεσε και μας δίνετε συγχαρητήρια.
Αυτά θα ήταν τα καλύτερα συγχαρητήρια που θα μπορούσες να μου δώσεις, είπα σε ένα νέο παιδί. Αν έρθεις εσύ και ανεβείς εδώ πάνω. Μακάρι να έρθουν».
– Σε ποιο έργο δεν έχεις παίξει και θα ήθελες να το κάνεις;
«Δεν το έχω βάλει ποτέ στον νου μου. Ακολουθώ αυτά που επιλέγει ο σκηνοθέτης, πολλές φορές δεν εκφέρω γνώμη για τι θα παίξουμε.
Έχω το εξής σκεπτικό. Αν έχω κάτι να προτείνω θα το υπερασπιστώ, αν όχι θα ακολουθήσω τις οδηγίες του αρχηγού και αρχηγός είναι ο σκηνοθέτης».
Η δυναμική των θεατρικών ομάδων και η αναγκαιότητα ενός πολυχώρου
-Υπάρχει μια σημαντική δυναμική στον Δήμο Χαλκηδόνος με θεατρικές ομάδες. Θα μπορούσε να βρεθεί ένας χώρος για να γίνονται οι παραστάσεις;
«Αυτό είναι ο καημός. Κατά καιρούς έχουμε ακούσει πολλές υποσχέσεις, αλλά δεν έχει γίνει κάτι».
– Τι θα ήθελες να γίνει;
«Ένας πολυχώρος όχι μόνο για θεατρικές παραστάσεις. Να στεγάσει τον πολιτισμό γενικώς και που θα μπορεί να τον χρησιμοποιήσει και για άλλους λόγους ίσως ο Δήμος.
Γιατί ο Δήμος θα το έκανε, ποιος άλλος.
Γιατί έχουν τόσο κέφι και τόσο όρεξη αυτές οι ομάδες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τρέχουν χωρίς κανένα κέρδος.
Για εμένα δεν θα ήταν τίποτα καλύτερο από έναν πολυχώρο που θα μας στεγάσει».
