Disco Angels…
Ελάτε, μπείτε στο αυτοκίνητο, οδηγείστε μέχρι λίγο έξω από τη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης και αφήστε το στο πάρκινγκ.
Δώστε τις 500 δραχμές για να μπείτε και αφεθείτε στη μουσική ντίσκο ή τα μπλουζ, στον ρυθμό της μουσικής…
Πάρτε έναν χυμό, ή ότι κάνει κέφι η διάθεσή σας και η παρέα.
Αν αντέχετε μη φύγετε, στα πικ απ υπάρχουν δίσκοι με Ελληνική μουσική.
Θα φροντίσει ο Νίκος Γκιούρας για τα υπόλοιπα. Ας είναι ξημερώματα και ο ήλιος ανατέλλει πάνω από τον Αξιό…
Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης
1978, Μεγάλο Σάββατο…
Ένας θρύλος της διασκέδασης ανοίγει τις πόρτες και τα φώτα του…
Ο Νίκος Γκιούρας είναι ο άνθρωπος που οραματίστηκε αυτό το εμβληματικό μαγαζί και έζησε ανεπανάληπτες στιγμές μαζί με χιλιάδες ανθρώπους από εκείνο το Μεγάλο Σάββατο του 1978.
Κάθε μέρα και μια εμπειρία, κάθε νύχτα και μια ιστορία για τον Νίκο Γκιούρα που άνοιξε την καρδιά του μοιράζοντας απλόχερα τις αναμνήσεις του παρέα με το axioslife.gr.
Οι χώροι και οι μουσικές της Angels συντρόφεψαν γενιές ανθρώπων που σήμερα μπορεί να είναι ακόμη και παππούδες ή γιαγιάδες, ανθρώπους που το φλερτ στην Angels τους οδήγησε στα σκαλιά της εκκλησίας.
Άλλους που έχουν σε μια γωνιά της μνήμης και της καρδιάς τους τα όσα έζησαν από το 1978 και μετά στην περιοχή της Χαλκηδόνας Θεσσαλονίκης, στην Angels.
Εκείνους που ήθελαν να περάσουν και να πιουν ένα ποτό στο σημείο αναφοράς της περιοχής και να λένε «Πήγα και εγώ στην Angels».
Αλλά και εκείνους που θα θυμούνται με νοσταλγία τους μαθητικούς χορούς που έζησαν στην Angels.
Ο Νίκος Γκιούρας ήταν 18 χρονών στα 19 όταν στεκόταν το Μεγάλο Σάββατο του 1978 στην είσοδο της Angels και έβλεπε να ζωντανεύει με μουσικές, χορό και κόσμο ο χώρος που με τόση φροντίδα, επιμονή, αλλά και κόστος είχε δημιουργήσει.
Όλοι ήθελαν να πιούν ένα ποτό στην Angels, να φλερτάρουν και να τους φλερτάρουν.
Άλλες εποχές, διαφορετικές…
Το axioslife.gr μίλησε με τον Νίκο Γκιούρα για τον θρύλο της νυχτερινής διασκέδασης που τραβούσε σαν μαγνήτης ανθρώπους όχι μόνο από τη Χαλκηδόνα και τα γύρω χωριά, αλλά και από Θεσσαλονίκη, Αλεξάνδρεια και Γιαννιτσά.
Ήταν must να πας στην Angels, όλοι συζητούσαν για αυτή.
Τι θυμήθηκε ο Νίκος Γκιούρας; Πολλά…
«Η ντίσκο εκείνη την εποχή ήταν τρόπος ζωής, έγινε πολύ ωραίο μαγαζί η
Angels»
– Πότε ξεκίνησε τη λειτουργία της η Angels και ποιο ήταν το όραμα του Νίκου Γκιούρα όταν αποφάσισε να βάλει στη νυχτερινή ζωή της περιοχής την Angels;
«Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1978, άνοιξε Μεγάλο Σάββατο, θυμάμαι την ημέρα ακριβώς. Ο πατέρας μου με βοήθησε οικονομικά.
Τότε, μόνο η Χαλκηδόνα είχε τέσσερις μικρές ντίσκο με χωρητικότητα 50-70 ατόμων.
Τα Κουφάλια είχαν άλλες 3-4 ντίσκο. Τότε η ντίσκο ήταν τρόπος ζωής και ούτε καν καφετέριες υπήρχαν, ζαχαροπλαστεία τα λέγαμε. Ήμουν 18 στα 19, αμαξάκι είχα, χρήματα είχα και τα γύριζα όλα.
Ο πατέρας μου είχε κάνει την οικοδομή που στεγαζόταν εκ των υστέρων η ντίσκο και θέλαμε να την αξιοποιήσουμε.
Με είχε ρωτήσει ο πατέρας μου: Τι μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Είχε φτιάξει το ακίνητο και του είπα να το κάνουμε μια ντίσκο.
Καμία σχέση ο πατέρας μου με τη δουλειά αυτή.
Ξεκινήσαμε μέσω διακοσμητή και το κάναμε.
Μεγάλος χώρος, γύρω στα 650 τετραγωνικά. Βάλαμε έναν διακοσμητή από τη Θεσσαλονίκη , τότε ήταν μεγάλο όνομα.
Αστεριάδης Γιώργος καλά να είναι όπου βρίσκεται. Έκανε φοβερή δουλειά, πρωτοποριακή διακόσμηση για την εποχή και ακριβή βέβαια.
Πήγα Αθήνα, βρήκα μηχανήματα ήχου, φωτιστικά που τα έφερα εδώ με συνεργείο από την Αθήνα.
Πήγαινα Μόναχο και Στουτγάρδη στη Γερμανία για να φέρω δίσκους να έχουμε πρώτοι την καλύτερη μουσική της εποχής, όπως και στην Αγγλία ταξίδευα για δίσκους, Λονδίνο και Μάντσεστερ.
Έγινε πάρα πολύ ωραίο το μαγαζί. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και κατευθείαν η δουλειά πήγε πάρα πολύ καλά».
– Δουλεύατε κάθε μέρα;
«Ναι, κάθε μέρα. Εκείνα τα χρόνια δουλεύαμε συνεχόμενα σε καθημερινή βάση
Στην αρχή η κίνηση ήταν την Κυριακή γιατί δεν ήταν ακόμη το πενθήμερο.
Κυριακή διασκέδαζε ο κόσμος. Κυριακή προς Δευτέρα, τότε ήταν η καλή μέρα που έβγαιναν έξω.
Η μοναδική αργία γιατί το Σάββατο όλοι δούλευαν.
Τότε βέβαια ξεκινούσε από το απόγευμα η δουλειά στη ντίσκο, έβγαιναν όλοι νωρίς, αγόρια και κορίτσια. Γιατί ήθελαν να γυρίσουν νωρίς στο σπίτι.
Έξι η ώρα το απόγευμα λειτουργούσε το μαγαζί, κάθε μέρα.
Αργότερα το έξι έγινε οκτώ, μετά έγινε δέκα, ανάλογα».
Το…απαγορευτικό στην είσοδο, οι καθρέφτες, οι μηχανές προβολής, τα συντριβάνια
– Ερχόταν λοιπόν μια παρέα στην Angels. Πώς μπορούσε να περάσει τη βραδιά της;
«Στην είσοδο πάνω υπήρχαν δυο άτομα που έκοβαν εισιτήρια για να μπει κάποιος μέσα.
Χωρίς γυναίκα δεν έμπαινε άτομο μέσα, αν δεν συνοδευόταν. Ζευγάρια μόνο. Δεν μπορούσες να μπεις μόνος και να κάνεις καμάκι, απαγορευόταν.
Απαγορευόταν να χορέψει κάποιος στην πίστα μόνος του αν δεν συνοδευόταν από γυναίκα.
Ήταν άλλο άτομο κάτω στην πίστα, που του έλεγε: Σε παρακαλώ κατέβα.
Δεν μπορούσε να χορέψει μόνος του στην πίστα, θέλαμε να το αποφύγουμε».
– Τι το ιδιαίτερο είχε η Angels και έκανε αυτό το όνομα και έγινε σημείο αναφοράς για την εποχή;
« Ήταν το κέντρο συγκέντρωσης όλης της περιοχής και όχι μόνο. Έμπαιναν μέσα περίπου στα 500 άτομα καθήμενα. Κάποιοι έφευγαν, άλλαζαν οι παρέες και ερχόταν 600-700 άτομα τη βραδιά.
Εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη δουλειά να κατόρθωνε κάποιος να έρθει και να μπει στην Angels γιατί ο κόσμος ήταν και από τα χωριά μας, αλλά και από Θεσσαλονίκη, Αλεξάνδρεια, Γιαννιτσά.
Είχαμε δυο DJ να παίζουν μουσική και έναν να ρυθμίζει τα φώτα.
Είχαμε έναν εκπληκτικό DJ που έπαιζε μουσική , τον Βασίλη Σιούλα από τη Θεσσαλονίκη.
Ο μισός κόσμος ήταν από τη Θεσσαλονίκη, γιατί από τα χωριά έφευγαν νωρίς.
Έλεγαν λοιπόν τότε:
Πού θα πάμε;
Θα πάμε στην Angels.
Σε ένα τετράμηνο 7-8 μικρές ντίσκο που ήταν στα χωριά γύρω-γύρω έκλεισαν όλες. Γιατί όλοι έλεγαν: Πού θα πάμε για διασκέδαση;
Πάμε στην Angels.
Δεν είχε πολλές εναλλακτικές τότε ο κόσμος εκτός από μικρά μπαράκια που ήταν γεμάτη η περιοχή.
Πώς να σου το θέσω;
Έλεγαν π.χ. σήμερα: Ρε συ χθες εμείς πήγαμε εκεί, στην Angels.
Εσείς πήγατε;
Όχι, απαντούσαν.
Ε, τότε δεν κάνατε τίποτα τους έλεγαν.
Περνούσαν πάρα πολύ καλά όλοι, ήταν πολύς κόσμος».
– Από τη Θεσσαλονίκη που έρχονταν τι σας έλεγαν;
«Επειδή ήταν όλοι επαναλαμβανόμενοι τους άρεσε. Τα πάντα…
Ο χώρος που ήταν μεγάλος. Όλο το μαγαζί ήταν γύρω γύρω με καθρέφτες, μεγάλους.
Μονοκόμματους οι οποίοι πολλαπλασίαζαν και σου έδινε την εντύπωση ότι το μαγαζί ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο.
Με συντριβάνια μέσα, με μηχανές προβολής.
Η πίστα δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη για τον χώρο, ήταν περίπου έξι επί έξι».
Η πρωτοπορία με τα λέιζερ, η μουσική ντίσκο, τα μπλουζ, το ζεϊμπέκικο και το καλαματιανό
– Κάπου διάβασα πως η Angels ήταν η μεγαλύτερη ντισκοτέκ των Βαλκανίων
«Ακουγόταν και αυτό. Δεν πήγα στα Βαλκάνια από Ρουμανία μέχρι Βουλγαρία για να το ψάξουμε. Πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν ότι τέτοιο μεγάλο μαγαζί δεν έχουμε δει.
Τότε, μεγάλο μαγαζί ήταν η Esmeraldo στη Θεσσαλονίκη, στη στροφή αεροδρομίου. Πολύ ωραίο και εξίσου μεγάλο μαγαζί.
Αυτή τη χωρητικότητα 500-600 άτομα την είχαν ελάχιστα μαγαζιά.
Ήμουν ο πρώτος στη Βόρεια Ελλάδα που είχα βάλει ακτίνες λέιζερ μέσα στο μαγαζί. Ήθελε μόνο ένα άτομο να το λειτουργεί.
Το είχα πληρώσει τότε 2,5 εκατομμύρια δραχμές. Ένα διαμέρισμα έπαιρνες. Δούλευαν εκείνη την εποχή 15-20 άτομα, ανάλογα την ημέρα».
– Μπορείτε να θυμηθείτε τον περισσότερο κόσμο που είχε κάποια βραδιά; Να έχετε φτάσει στο σημείο να πείτε στους υπαλλήλους σας, παιδιά, δεν χωράει άλλος κόσμος
«Τότε κάναμε πολλούς χορούς από τα Λύκεια. Τους έδινα εντολή μέσω ενδοεπικοινωνίας, με θυροτηλέφωνα, και τους έλεγα: Στοπ, δεν μπορούν να μπουν άλλοι.
Ή τους έλεγαν από την είσοδο επάνω: Δεν υπάρχουν καθίσματα, δεν υπάρχουν τραπέζια.
Αν θέλετε ένα ποτό όρθιοι στο μπαρ ή όπου χωρέσετε.
Τους προειδοποιούσαν από την είσοδο ότι είναι γεμάτο το μαγαζί. Αρκετοί έφευγαν και επέστρεφαν αργότερα».
– Μέχρι τι ώρα ήταν ανοιχτή η Angels;
«Με τον ήλιο, το πρωί. Οι DJ για εκείνη την εποχή ήταν πάρα πολύ καλοί και μετά τις τρεις τα ξημερώματα ανέβαινα εγώ επάνω και έπαιζα μουσική. Ελληνικά μόνο.
Ο κόσμος περίμενε πότε θα βάλω δίσκους του Κώστα Χατζή, ανυπομονούσαν να τον ακούσουν.
Έστελνα το προσωπικό και έφερνε ξημερώματα κουλούρια στους θαμώνες.
Τότε ήταν πρωτοποριακό να πάει κάποιος σε ντίσκο και να ακούσει και Ελληνικά τραγούδια».
ΥΓ.Το axioslife.gr ευχαριστεί τον Γιάννη Καρέντζο και τον Γιώργο Γκιούρα για την πολύτιμη βοήθεια με το φωτογραφικό υλικό.
