Ας πάρουμε έναν χάρτη. Στο ένα σημείο είναι ο Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης και στο άλλο τα σύνορα Ρουμανίας-Ουκρανίας.
Ο Μίλτος Μιλτουδάκος, από τον Άγιο Αθανάσιο του Δήμου Χαλκηδόνος, έχει νιώσει το συναίσθημα το περιστέρι του να έχει διανύσει αυτή την απόσταση και να έχει επιστρέψει στο σπίτι του.
Κατακτώντας και τον τίτλο του πρωταθλητή.
«Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τα περιστέρια, είναι η ψυχοθεραπεία μου. 46 χρόνια ασχολούμαι με αυτά» είπε στο axioslife.gr.
Βρεθήκαμε εκεί που ξεχνάει τα πάντα, όπως μας τόνισε με έμφαση, στην ταράτσα του σπιτιού του την ώρα που κάποια από τα περιστέρια του πετούσαν.
Μιλήσαμε για την…αφετηρία της αγάπης του για τα περιστέρια, για τους τίτλους που έχει κατακτήσει, για το κόστος που χρειάζεται, αλλά και τον χρόνο που αφιερώνει σε αυτά.
– Πότε και πώς ξεκίνησε αυτή η αγάπη για τα περιστέρια;
«Ξεκίνησε όταν ήμουν στο δημοτικό, με περιστέρια επίδειξης ενώ πρώτη φορά πέταξα περιστέρια το 2011.
Από οκτώ χρονών κρατάει αυτή η αγάπη, τώρα είμαι στα 54 και συνεχίζω να ασχολούμαι με περιστέρια, από το 2011 με τα ταχυδρομικά».
– Τι διαφορά έχουν;
«Τα άλλα είναι περιστέρια επίδειξης και αυτά είναι αγωνιστικά, συμμετέχουν σε διαγωνισμούς».
«Είναι η ψυχοθεραπεία μου, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά»
– Για εσένα τι σημαίνει να πετάς περιστέρια μετά από τόσα χρόνια;
«Είναι η ψυχοθεραπεία μου, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά. Τα έχω από μικρός, τα έχω μάθει, σαν επαγγελματίας τα δουλεύω, τα έχω σε ένα πρόγραμμα.
Μπαίνω στο δικό τους πρόγραμμα κάθε μέρα, δεν μπορώ χωρίς αυτά.
Ξεχνάω τα πάντα όταν είμαι εδώ πάνω, δεν έχω προβλήματα καθόλου εκείνη τη στιγμή».
– Πόσες ώρες μπορεί να είσαι εδώ;
«Αναλόγως. Αν έχω να καθαρίσω θα ξοδέψω πολλές ώρες, αν έχω μόνο να ποτίσω, να ταΐσω, να τα ανοίξω, θα πάρει 1-2 ώρες. Μπορεί να αφιερώσω και όλη την ημέρα αν δεν έχω δουλειά. Να είμαι όλη την ημέρα εδώ πάνω».
Από τον Άγιο Αθανάσιο σε διάφορα μέρη τα ταξίδια των περιστεριών
– Μέχρι τι απόσταση έχει πετάξει ένα δικό σου περιστέρι;
«Μέχρι τον τελικό.
Οι αγώνες ξεκινάνε από την Ελλάδα και βγαίνουμε στο εξωτερικό, είναι δέκα αγώνες.
Αρχίζουμε από Ελλάδα και φτάνουμε σιγά σιγά μέχρι και 700 χιλιόμετρα που είναι τα σύνορα Ρουμανίας-Ουκρανίας. Είναι η πορεία που θα πετάξουμε του χρόνου.
Μια άλλη πορεία είναι σύνορα Σερβίας-Ουγγαρίας. Πετάνε από τα 100 μέχρι τα 700 χιλιόμετρα, αφήνουμε τα περιστέρια και έρχονται πίσω. Υπάρχουν διάφοροι σύλλογοι όπου ανήκει ο καθένας από εμάς, ο δικός μας είναι στη Βαλμάδα.
Θα τα συγκεντρώσουμε εκεί, θα τα πάρει ένα φορτηγό και θα τα πάει στην ομοσπονδία και από εκεί θα φορτωθούν όλοι οι σύλλογοι σε νταλίκες.
Θα πάνε 200 χιλιόμετρα όπου είναι το πρώτο πέταμα. Θα πάνε στο Πόρτο Λάγος, Κήπους, Αλεξανδρούπολη, μετά Καστανιές και μετά βγαίνουμε, Βάρνα, Μπουργκάς.
Όταν θα πάμε στο Πόρτο Λάγος τα περιστέρια θα επιστρέψουν σπίτι τους. Στο επόμενο πέταμα θα τα αφήσουν στο άλλο σημείο, Κήπους ή Αλεξανδρούπολη. Η δουλειά τους είναι να έρθουν στη φωλιά τους και τη θηλυκιά τους.
Εγώ έχω αφήσει περιστέρι μέχρι τους τελικούς που έχουμε φτάσει στα σύνορα Ρουμανίας-Ουκρανίας και έχω βγει πρώτος».
– Αυτό πώς γίνεται; Να πετάει από τόσο μακριά και να επιστρέφει, στην προκειμένη περίπτωση, στον Άγιο Αθανάσιο;
«Ούτε οι επιστήμονες έχουν καταλήξει πως γίνεται. Ακολουθούν, λένε, τα μαγνητικά πεδία τα περιστέρια. Μιλάμε για χιλιόμετρα και κάνουν και χρόνους. Το θέμα δεν είναι να έρθει μόνο, είναι να μπει στη βαθμολογία.
Δηλαδή βαθμολογούνται στα 100 το 33%, πρέπει να είναι μέσα εκεί.
Και τα τρία πρώτα από κάθε πίστα, παίρνουν πρώτο, δεύτερο και τρίτο κύπελλο».
– Το δικό σου περιστέρι από το σημείο που προανέφερες πόσες ώρες έκανε να έρθει στον Άγιο Αθανάσιο;
«Το αφήσαμε έξι το πρωί και έχει τύχει να έρθει στις δυόμισι το μεσημέρι».
– Με τους όποιους κινδύνους στη διαδρομή
«Ναι, ναι. Συνήθως είναι τα γεράκια, τα καλώδια, η κακοκαιρία. Αλλά τα γεράκια είναι αυτά που θα τα κάνουν να κυνηγηθούν, να φύγουν σαστισμένα, μπορούν να τρακάρουν.
Σε πέτρες, σε καλώδια, σε κλαδιά, σε οτιδήποτε. Μπορεί να χάσουν τον προσανατολισμό τους, θα τον βρουν, αλλά αργά. Κάποια τρομάζουν πολύ και δεν έρχονται. Έχει τύχει δικό μου περιστέρι να έρθει την άλλη μέρα».
Οι αγώνες στο εξωτερικό και την Ελλάδα, το κόστος και η στιγμή που δεν θα ξεχάσει
– Σε ποια μέρη έχεις πάρει μέρος σε αγώνες, εντός Ελλάδας ή στο εξωτερικό;
« Σε όλους, γιατί είναι δέκα αγώνες το πρωτάθλημα. Από εδώ έχουμε ξεκινήσει Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία και Ουγγαρία. Παλιά πετούσαμε και από Τουρκία».
– Οι τίτλοι σου;
«Σαν πρωταθλήματα έχω πάρει τρία, 2019,2021 και το 2023. Αλλά κύπελλα πίστας που λέμε, έχω πάρει πάρα πολλά».
– Πόσο κοστοβόρο είναι να ασχολείται κάποιος με τα περιστέρια;
«Είναι αρκετά, είναι αναλόγως πως θέλεις να τα φροντίσεις, να τα προσέξεις.
Αν ο πληθυσμός είναι μεγάλος θέλει πολλά έξοδα. Εγώ έχω 125 περιστέρια, θέλω 150-200 ευρώ τον μήνα. Είναι καλός ο αριθμός περιστεριών που έχω, θέλω να έχω λίγα περιστέρια και να τα προσέχω καλά».
– Ποια στιγμή έχει μείνει στη μνήμη σου περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια που ασχολείσαι με τα περιστέρια;
«Τον πρώτο αγώνα που πέταξα πήρα το πρώτο κύπελλο. Το 2011 έγινε αυτό. Χάρηκα και με τα τρία πρωταθλήματα που πήρα, όπως και τα περιστέρια που διακρίθηκαν στην ομοσπονδία είναι κάτι πολύ σημαντικό για εμένα».
Ολοκληρώνοντας τη συζήτηση με το axioslife.gr ο Μίλτος Μιλτουδάκος θέλησε να κάνει κάποιες χρήσιμες επισημάνσεις.
«Σημαντικό είναι ο τρόπος που πετάει ο καθένας τα περιστέρια. Για να πετάξει ένας αθλητής πρέπει να υπάρχει κίνητρο για να τρέξει.
Το κίνητρο είναι η θηλυκιά του, η φωλιά του και τα τρικ που του κάνουμε για να τρέξει» μας ειπε αρχικά και συνέχισε λέγοντας:
«Τα προϊόντα που τους δίνουμε έχουν μεγάλη σημασία, πρέπει να προσέχουμε τα περιστέρια.
Δεν είναι πήραμε τα περιστέρια, τα πετάξαμε και ήρθαν. Θέλουν δουλειά, προπονήσεις και τρόπο.
Να αφιερώσεις χρόνο, πολύ χρήμα, να κάνεις ένα καλό πρόγραμμα, να είσαι παρατηρητικός πολύ και με το καθένα να ασχολείσαι ξεχωριστά. Τώρα είναι η εποχή που τελειώνει η πτερόρροια. Μέχρι τώρα εγώ τα άνοιγα αργά και που να ξεμουδιάσουν.
Τώρα, μόλις τελειοποιηθούν τα φτερά τους θα αρχίσω να κάνω κάποιες θεραπείες και μετά θα τα κάνω κάποιες προπονήσεις για να αποκτήσουν αντοχή.
Την άνοιξη μπαίνουν στις προπονήσεις και μετά στον αγώνα, τον Απρίλιο».
