«Συνεχίζουμε είπαμε και χαμογελάσαμε και οι τρεις πλευρές».
Βιβή Παπαδοπούλου, η σκηνοθέτης της παράστασης Γκόλφω από τη θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αδένδρου «η Πρόοδος».
Κρατάει αυτή τη στιγμή, μετά την ολοκλήρωση των παραστάσεων στο Άδενδρο, μιλώντας στο axioslife.gr για την εμπειρία των παραστάσεων Νοέμβριο και Δεκέμβριο στην αίθουσα «Κυριάκος Νύχτας» του Δημοτικού Σχολείου Αδένδρου.
Μια παράσταση με εξαιρετικούς ηθοποιούς και πολλές δόσεις γέλιου, που κέρδισε δικαιολογημένα τα εύσημα και το χειροκρότημα των θεατών και στις έξι παραστάσεις που δόθηκαν.
Η Βιβή Παπαδοπούλου σκηνοθέτησε το έργο και το axioslife.gr συνομίλησε μαζί της για το τι την άφησε η νέα της συνεργασία, για τις στιγμές που βίωσε μέσα από τις παραστάσεις.
Και όπως είπε στο axioslife.gr: «Ξεχνάς τα βάσανά σου, τους προβληματισμούς σου, είσαι ένας άλλος άνθρωπος.
Το θέατρο έχει μια απίστευτη δημιουργικότητα, κάθε μέρα είναι κάτι διαφορετικό, εξελίσσεται».
«Είναι πιο δύσκολο να κάνεις τον κόσμο να γελάσει παρά να προβληματιστεί»
– Γκόλφω, έξι παραστάσεις στο Άδενδρο με τη θεατρική ομάδα του συλλόγου. Τι σου άφησε όλο αυτό;
«Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Ήταν μια ομάδα που την είχα δει να παίζει, αλλά δεν είχα συνεργαστεί. Ήξερα κάποια άτομα αλλά δεν τους ήξερα πολύ καλά.
Κατάλαβα ότι μπήκα σε μια οικογένεια, σε μια πολύ ωραία ομάδα.
Δεμένη, με ανθρώπους που έχουν ταλέντο και μου άρεσε πάρα πολύ όλη αυτή η διαδικασία.
Το ξανακάνω».
– Ο κόσμος αγκαλιάζει αυτές τις προσπάθειες;
«Και στην πόλη των Γιαννιτσών που σκηνοθετώ σε δυο ομάδες, στη δική μου και στη Στράντζα, στον Πολιτιστικό Σύλλογο της Στράντζας, θα σου πω ότι ο κόσμος είναι λίγο με τα κέφια του.
Καταρχάς θέλει κωμωδία, θέλει να ξεσκάσει. Το ξέρουμε και το επιλέγουμε και εμείς.
Θέλει λίγη προσπάθεια ακόμη ο κόσμος για να δει το θέατρο ως τρόπο διασκέδασης και όχι μόνο, να το δει ως τρόπο ψυχαγωγίας.
Κάναμε μια παρωδία με την παράσταση στο Άδενδρο, τη Γκόλφω. Θεωρητικά είναι εύκολο, αλλά στην πράξη είναι δύσκολο.
Είναι πιο δύσκολο να κάνεις τον κόσμο να γελάσει παρά να προβληματιστεί γιατί ακόμη και η μουσική στο δραματικό ή το κοινωνικό σε προδιαθέτει και μπαίνεις σε ένα mood.
Στην κωμωδία θέλει ο κόσμος την ατάκα για να γελάσει και πολλές φορές λέμε:
Σήμερα γιατί δεν γελάσαμε σε αυτή την ατάκα;
Το ζητούμενο στην κωμωδία είναι να γελάσουν, αν δεν γελάσουν έχεις αποτύχει».
«Ξεχνάς τα βάσανά σου, τους προβληματισμούς σου, είσαι ένας άλλος άνθρωπος»
– Θα έλεγες σε κάποιον άνθρωπο να ασχοληθεί με το ερασιτεχνικό θέατρο; Θα πρέπει να βρει χρόνο μέσα από τη δουλειά του και γενικά την προσωπική του ζωή
«Ναι, όπως το έκανα και εγώ. Καθαρά για την ψυχολογία μου το ξεκίνησα και δεν είχα ούτε βλέψεις να σκηνοθετήσω, ούτε τίποτα.
Δεν με ένοιαζε ούτε καν να παίξω όταν ξεκίνησα.
Όντως βοηθήθηκα πάρα πολύ γιατί όταν μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία όλοι το ξέρουν ότι 2-2.5 ώρες ξεχνάς τα πάντα.
Ξεχνάς τα βάσανά σου, τους προβληματισμούς σου, είσαι ένας άλλος άνθρωπος.
Το θέατρο έχει μια απίστευτη δημιουργικότητα, κάθε μέρα είναι κάτι διαφορετικό, εξελίσσεται. Και ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός μπορούν να το κάνουν δημιουργικό το θέατρο.
Ειδικά στο ερασιτεχνικό θέατρο ο ηθοποιός θα δώσει πολλά κομμάτια μέσα στον ρόλο».
– Σχέδια για το μέλλον;
«Θα ξεκινήσουμε πάλι κωμωδία, ήδη κάτι έχω στο μυαλό μου. Έχω παραγγείλει το κείμενο, είναι ένα ωραίο, έξυπνο και διαφορετικό κείμενο.
Δεν είναι παρωδία ή κάτι βουκολικό. Είναι κείμενο για το σήμερα και νομίζω ότι αυτή η ομάδα μπορεί να το καταφέρει.
Έχει πάρα πολλές δυσκολίες το κείμενο, αλλά πιστεύω πάρα πολύ στα άτομα που έχω στην ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Αδένδρου.
Βρήκα κάτι που μπορώ να το προσαρμόσω στις απαιτήσεις της ομάδας και του συλλόγου, γιατί παίζουμε σε μια σχολική αίθουσα.
Εμένα με κάνει να τους σέβομαι πάρα πολύ όταν βγάζουνε ένα τόσο αξιοπρεπέστατο αποτέλεσμα σε έναν τέτοιο χώρο.
Πραγματικά τους βγάζω το καπέλο. Και την παραγωγή, δηλαδή τον σύλλογο.
Ότι ζητήθηκε από τον σκηνοθέτη σε όλα τα θέματα το στήριξαν. Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα στη συνεργασία, ότι ζήτησα το είχα.
Αυτό με κάνει να τους εκτιμώ ακόμη περισσότερο γιατί εγώ είμαι μαθημένη να παίζω σε ένα τεράστιο θέατρο στην πόλη μου.
Όσο δουλεύουμε μαζί και ζυμωνόμαστε μαζί και με μαθαίνουν και τους μαθαίνω τα αποτελέσματα θα είναι και πιο δημιουργικά και σίγουρα καλύτερα».
– Κάτι που σου έμεινε από όλες αυτές τις παραστάσεις στο Άδενδρο; Και είπες στον εαυτό σου, Βιβή, αυτό δεν θα το ξεχάσεις
« Εγώ θα μείνω σε αυτό που πήρα από την ομάδα. Στην αγκαλιά που πήρα από την ομάδα.
Ο κόσμος όπως και να το κάνεις, είναι εύκολο να σου πει συνήθως και την καλή του την κουβέντα. Πολύ δύσκολα να σου πει κάποιος εκείνη τη στιγμή ότι δεν μου άρεσε.
Ο κόσμος δεν ξέρει τι πίεση δεχθήκαμε μέχρι την τελευταία στιγμή ή τι αναποδιές μπορεί να είχαμε κλπ.
Άρεσε στον κόσμο το έργο, αυτό καταλάβαμε όλες τις μέρες των παραστάσεων.
Εγώ θα μείνω σε αυτό που ένιωσα στο μετά. Όταν καθίσαμε δηλαδή την τελευταία μέρα και είπαμε εκείνο το συνεχίζουμε μαζί και χαμογελάσαμε όλοι μαζί.
Για εμένα αυτό είναι το σημαντικό.
Νιώσαμε και οι τρεις πλευρές, ηθοποιοί, σύλλογος και σκηνοθέτης, την ανάγκη να πούμε: Συνεχίζουμε;
Συνεχίζουμε είπαμε και χαμογελάσαμε και οι τρεις οι πλευρές.
Αυτό το χαμόγελο θα κρατήσω. Περάσαμε μαι διαδρομή από τον Ιούνιο μέχρι τέλη Νοεμβρίου και περάσαμε ωραία. Έχουμε δικές μας στιγμές να τις θυμόμαστε».
