Αυτή η ζωογόνος δύναμη του Ελληνισμού, αυτή η δύναμη που του επιτρέπει να σηκώνεται όσο χτυπήματα και να δεχθεί στο πέρασμα των αιώνων.
Που του δίνει την πίστη να λέει ΟΧΙ που συγκλονίζουν τον πλανήτη, να λέει όχι σε απαράδεκτα τελεσίγραφα, προσβλητικές και παράλογες απαιτήσεις και σε απώλεια της εθνικής του κυριαρχίας.
Ξημερώματα 28ης Οκτωβρίου 1940
«Alors, c’est la guerre», δηλαδή… «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο».
Αυτή ήταν η απάντηση του Ιωάννη Μεταξά στον πρέσβη της Ιταλίας , Εμανουέλε Γκράτσι, που πήγε στο σπίτι του Μεταξά και ζήτησε το αδιανόητο.
Την ελεύθερη μετακίνηση του ιταλικού στρατού από την ελληνική επικράτεια με κατεύθυνση την Αφρική, αλλά και την κατάληψη στρατηγικών σημείων της χώρας μας!
Σε περίπτωση άρνησης η Ελλάδα , σύμφωνα με το τελεσίγραφο των Ιταλών, θα δεχόταν επίθεση στις έξι το πρωί.
Λίγο πριν την εισβολή των Ιταλών: Τηλεφωνήματα, διάγγελμα, συσκέψεις Μεταξά, Βασιλιά Γεωργίου Β’ , επιτελών στρατού, γενική επιστράτευση.
Από το «όχι» του Μεταξά και τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 άρχισε να γυρίζει ο τροχός της ιστορίας αφήνοντας στο διάβα του περήφανες σελίδες νικών και δόξας για την Ελλάδα και τον ελληνικό στρατό.
Ήταν η αφετηρία για το έπος του 1940…
Οι μεραρχίες των Ιταλών και η ψυχή των Ελλήνων
Μισή ώρα πριν την λήξη του τελεσίγραφου, στις 05:30, εισβάλλουν στην Ελλάδα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα 7 ιταλικές μεραρχίες , κάτι που αποτέλεσε το έναυσμα για τον πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών.
Οι Ιταλοί διέθεταν υπεροπλία σε όλους τους τομείς, αλλά δεν διέθεταν το πιο πολύτιμο, την ψυχή των Ελλήνων.
Κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα στα πεδία των μαχών, όπου ο αρχικός ενθουσιασμός των Ιταλών, με τους περίφημους αλπινιστές τους, αποδείχθηκαν ελάχιστα μπροστά στη γιγάντωση της Ελλάδας στα βουνά της Πίνδου.
«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από της 5:30 πρωινής σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου.
Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους», ήταν το μήνυμα , που μεταδίδονταν συνεχώς από το ραδιόφωνο τις πρώτες μέρες. Και ακολούθησε το έπος…
«Αέρα» σε κάθε πλαγιά και ύψωμα, το κάζο και η συντριβή του υπερφίαλου Μουσολίνι
Στα βουνά της Πίνδου αρχικά και μετέπειτα στη Βόρεια Ήπειρο ο ελληνικός στρατός μεγαλούργησε κατακτώντας τη μια νίκη μετά την άλλη τρέποντας σε άτακτη φυγή τους Ιταλούς και φτάνοντας μέχρι τη Βόρεια Ήπειρο.
Η αυτοθυσία των Ελλήνων στρατιωτών, το υψηλό φρόνημα για να μείνει ελεύθερη η πατρίδα, η ιαχή «Αέρα» που ακούστηκε σε κάθε πλαγιά, σε κάθε σημείο της Πίνδου μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες (ποιος δεν έχει διαβάσει για τα κρυοπαγήματα), η τιτάνια και πολύτιμη προσφορά των γυναικών να εφοδιάζουν και να βοηθάνε στον εφοδιασμό του ελληνικού στρατού, ο παγκόσμιος θαυμασμός για τις νίκες του στρατού μας, είναι μερικά από αυτά που σημάδεψαν τις μέρες μετά την 28η Οκτωβρίου 1940.
Η «πεποίθηση» του Μουσολίνι ότι η Ελλάδα θα καταληφθεί εύκολα γκρεμίστηκε στην Πίνδο, στην Ήπειρο, αλλά και σε κάθε σημείο που πάτησε Έλληνας φαντάρος.
Άλλωστε ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι από τις 14 Νοεμβρίου του 1940 ο Ελληνικός στρατός μετά την αντεπίθεση του έφτασε μέχρι την κατάληψη σχεδόν ολόκληρης της Βορείου Ηπείρου;
* Πίνδος
* Ήπειρος
* Καλπάκι
* Κόνιτσα
* Κλεισούρα
* Κορυτσά
* Άγιοι Σαράντα
* Πόγραδετς
* Αργυρόκαστρο
* Αυλώνα
* Πρεμετή
* Δέλβινο
* Χειμάρρα
* Ύψωμα 731
Τόποι( φυσικά υπάρχουν κι άλλοι, λιγότερο…επώνυμοι) σημαδεμένοι με αίμα, θυσίες, νίκες, μεγαλείο Ελλήνων που έδειξαν σε όλο τον κόσμο από τον Οκτώβριο του 1940 μέχρι την άνοιξη του 1941 ( με τη μάχη των οχυρών Ρούπελ) πως πολεμούν οι Έλληνες, πως δεν δειλιάζουν, πως δεν τα παρατούν.
Η συμμετοχή της Γερμανίας του Χίτλερ άλλαξε τα πάντα και φυσικά τη ροή του πολέμου που δυστυχώς έφερε την ήττα και την απάνθρωπη κατοχή της Ελλάδας.
Αλλά το ανυπέρβλητο μεγαλείο της Ελλάδας ήδη είχε αφήσει τα χνάρια του στα βουνά της Ηπείρου με τον πλανήτη να υποκλίνεται στο μεγαλείο και την ανδρεία του Έλληνα στρατιώτη.
«Έχω μαζί μου το Θεό
μάνα και δεν φοβάμαι κι ένα γλυκό ξημέρωμα
κοντά σου πάλι θα ‘μαι»
Πόση αλήθεια σε αυτό το τραγούδι της εποχής, πόση Ελλάδα σε αυτές τις λέξεις.
«ΣΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ
Στης Αλβανίας τα βουνά
μερόνυχτα γυρνάω
για τη γλυκιά πατρίδα μας
μανούλα πολεμάω
για τη γλυκιά πατρίδα μας
μανούλα πολεμάω
Έχω μαζί μου το Θεό
μάνα και δεν φοβάμαι
κι ένα γλυκό ξημέρωμα
κοντά σου πάλι θα ‘μαι
κι ένα γλυκό ξημέρωμα
κοντά σου πάλι θα ‘μαι
Θα ‘ρθω μανούλα νικητής
ξανά θα μ’ αγκαλιάσεις
το μοναχό παιδάκι σου
μάνα δε θα το χάσεις
το μοναχό παιδάκι σου
μάνα δε θα το χάσεις»
* Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά περισσότερα για το έπος του 1940, αλλά ας μας επιτραπεί να βάλουμε μια τελεία κάπου εδώ.
Άλλωστε ποτέ δεν είναι αργά για τον καθένα μας να επιλέξει ένα βιβλίο (από την πλούσια βιβλιογραφία που υπάρχει) και να αφιερώσει κάποιες ώρες σε όλους αυτούς που μας βοήθησαν να ζούμε ελεύθεροι σήμερα.
